विमल पोखरेल, अध्यक्ष, अखिल (छैठौं)

अनेरास्ववियु (छैठौं)ले हालै राष्ट्रिय परिषद बैठक सम्पन्न गरेको छ । त्यो बैठकले पारित गरेका कार्यक्रम तथा योजनाबारे स्पष्ट पारिदिनुहोस् न ?

हामीले सम्मेलन सम्पन्न भएको एक वर्षमा राष्ट्रिय परिषद् बैठक गर्ने गरेका छौँ । यो हाम्रो नियमित आन्तरिक सांगठनिक काम हो । परिषद्ले राष्ट्रिय सम्मेलनपछिको एक वर्षको कार्यको समीक्षा र आगामी कार्यक्रमको बारेमा छलफल गरेर निर्णय गर्ने गर्दछ । हामीले त्यही गरेका छौँ ।

परिषद् मूलतः राजनीतिक तथा शैक्षिक मुद्दाहरुमा केन्द्रित भयो । त्यसबाहेक केही सांगठनिक निर्णयहरु पनि भएका छन् । संघीयताको कारण देश ठूलो घनचक्करमा फसेको छ । त्यसबाट देशलाई बाहिर निकाल्नुपर्ने उद्देश्यका साथ संघीयता खारेज गर्नको लागि संघर्ष गर्ने निर्णय भएको छ ।

शिक्षाको व्यापारीकरण, निजीकरण र माफियाकरणका विरुद्धका आन्दोलनलाई संगठित गर्नको लागि पनि लगातार जोड दिने निर्णय भएको छ ।

संघीयताविरुद्ध काठमाडौंमार्च गर्दै हुनुहुन्छ । आन्दोलन कहिले र कुन स्वरुपको हुन्छ, त्यसको तयारी कसरी गर्दै हुनुहुन्छ ?

हामीले संघीयताको विरुद्ध काठमाडौं मार्च सञ्चालन गर्दैछौँ । मार्चको मिति केन्द्रीय समितिको अर्काे बैठकले घोषणा गर्नेछ । सम्भवतः चैतको पहिलो हप्तासम्म गर्न सकिन्छ भन्ने मनस्थिति बनाएका छौँ । कम्तीमा ५ दिनसम्म हामीले काठमाडौं उपत्यकामा प्रदर्शन गर्नेछौँ । त्यसले संघीयता विरुद्धको आन्दोलनलाई थप नयाँ उचाइमा लैजाने विश्वास लिएका छौँ ।

काठमाडौं केन्द्रित मार्च भने पनि यो काठमाडौं केन्द्रित मात्रै हुने छैन । देशव्यापी रुपमा विद्यार्थीलाई संगठित, प्रशिक्षित, आन्दोलित बनाइनेछ । देशभरी नै प्रचारप्रसार गरिनेछ । भित्तलेखन, पर्चा वितरण, पोष्टरिङ, भेला, प्रशिक्षणहरु चलाइनेछ । व्यापक मात्रामा विद्यार्थीहरुलाई जनताको बीचमा परिचालन गरिनेछ । हाम्रो उद्देश्य संघीयताका विरुद्ध बढी भन्दा बढी समर्थन जुटाउनको लागि मेहनत गर्ने र त्यसलाई काठमाडौं मार्चमार्फत् बुलन्द गर्ने हो । अबको समय आन्दोलनको तयारी र व्यवस्थापनमै हामी केन्द्रित हुनेछौँ ।

तपाईंहरुको आन्दोलनले संस्थागत हुँदै गरेको संघीयतालाई असर गर्ला ?

संघीयता संस्थागत भएकै छैन । यो घोषणा मात्रै गरिएको हो । मुख्यमन्त्री, मन्त्री र केही सय सांसदहरु भाडाका कार्यालयहरुमा खडा गरेर संघीयता संस्थागत हुने होइन ।

हामीले संघीयताका विरुद्ध निरन्तर आन्दोलन गरिरहेका छौँ । आन्दोलनले मात्रै होइन, संघीयता भित्रभित्रै आफै संकटमा फसेको छ । संघीयताबाट मुख्यमन्त्रीहरु नै सन्तुष्ट छैनन् । प्रदेश सरकारले काम गर्न सकेको छैन । ५० प्रतिशत बजेट खर्च हुन सकेको छैन । जनतालाई जुन प्रकारले आशा देखाइएको थियो, ती केही पनि पूरा भएका छैनन् । संघीयता जति जति संकटमा फस्दै जान्छ, हाम्रो आन्दोलनको गति तेज हुँदै जान्छ ।

जनताले संघीयताको बारेमा बुझेकै थिएनन् । संघीयताले विकास ल्याउँछ, समृद्धि ल्याउँछ भनेर सोचेका थिए होलान् । तर अकल्पनीय कर बृद्धि, महंगी, भ्रष्टाचार मात्रै हुन थाल्यो । विदेशीबाट पैसा लिएर कर्मचारी पाल्नुपर्ने, अफिस भाडा तिर्नुपर्ने, गाडी किन्नुपर्ने भयो । देशमा संकलन भएको कर जनताको विकासको लागि होइन, नेता, मन्त्री र कर्मचारीहरुको विलासितामा सकियो । त्यसैले संघीयताको दुष्परिणामहरु जनताले भोगिरहेका छन् ।

संघीयता विरुद्धको आन्दोलन हाम्रो मात्रै आन्दोलन होइन । यो सम्पूर्ण देशभक्त जनताको आन्दोलन हो । अन्य पार्टीभित्र पनि संघीयताका विरुद्ध बलियो मत रहँदै आएको छ । बुद्धिजीवी, प्राध्यापक, पत्रकार र अन्य पेशा र व्यवसायका हजारौँ हजार संघीयताका विरुद्धमा छन् । त्यो आवाजलाई एकै ठाउँ आएको समयमा संघीयता खारेज हुने अवस्थामा पुग्छ ।

विगतमा विद्यार्थी आन्दोलनको पर्याय बनेको अखिल (छैठौं) अहिले सुस्ताएको जस्तो देखिन्छ नि किन ?

विद्यार्थी आन्दोलन कहिले सुनिने गरी देखिन्छ, कहिले नसुनिने गरी काम गरिरहेको हुन्छ । सरकारले दिएका धेरै भ्रमहरुका कारण संयुक्त विद्यार्थी आन्दोलन अलमलिएको जस्तो देखिँदा छैठौं पनि सुस्ताएको हो कि भन्ने भान परेको हो । तर हामी सुस्ताएका छैनौँ । देशको राष्ट्रियता, सार्वभौमिकता रक्षाको आन्दोलन गरिरहेका छौँ । गत चैतमा जिल्लाहरुमा संघीयता विरुद्ध विद्यार्थी मार्च सञ्चालन गरेका थियौँ ।

भारतीय सांस्कृतिक साम्राज्यवादको रुपमा काठमाडौं ल्याउन खोजिएको आइफाको विरुद्ध सडकमा गयौँ । विषादीयुक्त तरकारी भित्राइएपछि सडकमा गयौँ । त्यसबाहेक विभिन्न विषयमा अन्तरक्रियाहरु, छलफलहरु, भेला, बैठकहरु गरिरहेका छौँ । संगठनलाई आन्तरिक रुपमा मजबुत बनाउने काम गरिरहेका छौँ ।

कतिपय विश्वविद्यालयमा महिनौँदेखि तालाबन्दी भइरहेको छ, मेडिकल कलेजको ब्रम्हलुट विरुद्ध विद्यार्थीहरु आन्दोलित छन्, सीटीइभीटीजस्ता संस्थाले विद्यार्थीलाई लुटिरहेको खबर आएका छन् । तर, विद्यार्थीहरु माझ तपाईंहरुको उपस्थिति प्रभावकारी देखिएन त ?

तपाईंले जुन कुरा उठाउनुभयो, त्यहाँ धेरै जेलिएका समस्याहरु छन् । एकातिर कानूनले निजीकरणलाई मान्यता दिएको छ, अर्कातिर हामीले त्यसको विरोध गरिरहेका छौँ । जब हामीले विद्यार्थी भर्नाको बेलामा शुल्क बृद्धिको आन्दोलन गर्ने गर्दछौँ, विद्यार्थीका अभिभावकहरुले हामीलाई हाम्रा विद्यार्थीलाई विदेश धकेल्ने दाउ हो, हाम्रा विद्यार्थी भर्ना गर्न पाउनुपर्छ भनेर हाम्रै विरुद्ध आउँछन् । कैयौँ विद्यार्थीका अभिभावकले कलेजसँग अनुचित सम्बन्ध राखेर विद्यार्थी भर्ना गरेका कैयौँ उदाहरण हामीसँग छन् । त्यसले अन्य विद्यार्थीहरुलाई ठूलो असर गरिरहेको छ । बाहिर जे जस्ता समस्या देखाइएका छन्, ती कलेजका कारण मात्रै समस्या होइनन् । केही समस्या पैसावाला अभिभाकका कारण पनि सिर्जना भएका छन् ।
मेडिकल कलेजमा सुरुमा विद्यार्थीका अभिभावक गएर अनुचित सम्बन्ध राख्छन्, ४० लाखमा पढाइ हुने कोर्षको लागि ५०, ६०, ७० लाख जति लाग्छ त्यति तिर्छाैं हाम्रो विद्यार्थी भर्ना गरिदिनुस् भन्छन् । कलेजहरुले शीर्षक विना, बील समेत नकाटिकनै त्यो पैसा लिन्छन् । कैयौँपटक तिनीहरुले सहमतिको आधारमा नै लेनदेन गर्दछन् ।

मेडिकल कलेजहरु त माफियाको रुपमा विकास भइरहेका छन् । ७० लाख तिर्न तयार भएको अभिभावक पनि कहीं न कहीं कालोबजारी गरेर कमाएको पैसा हो । त्यो अवस्थामा गरिबका छोराछोरी त्यहाँ पुगेकै हुँदैनन् । गरिबका छोराछोरीले ४० लाख तिर्नै सक्दैनन् । त्यो एक प्रकारले पुँजीपतिहरुबीचकै टकराव हो । तर त्यसो भनेर हामी चुप लागेर बसेका छैनौँ ।

धनीका छोराछोरी भए भन्दैमा मेडिकल कलेजहरुले तोकिएको भन्दा बढी शुल्क लिन पाउँदैनन् । त्यसैले हामीले विद्यार्थीको आन्दोलनलाई समर्थन गरेका छौँ । विद्यार्थीका अभिभावक र मेडिकल कलेजका बीचमा विद्यार्थी भर्नाकै बेलामा भएका अनुचित सम्बन्धहरुको पनि हामीले विरोध गर्दछौँ । त्यही अनुचित सम्बन्धको मारमा धेरै विद्यार्थी परेका छन् । २०–३० जनाले अनुचित सम्बन्धका आधारमा भर्ना गर्छन्, त्यसको मारमा मेडिकल कलेजका सम्पूर्ण विद्यार्थी पर्दछन् । त्यो जेलिएको समस्याका कारण मेडिकल शिक्षामा भइरहेको माफियाकरणलाई रोक्न धेरै गाह्रो छ । मारमा पारिएका विद्यार्थीहरु एकजुट भएर नै आन्दोलनले सफलता प्राप्त गर्दछ । हामीले विद्यार्थीले सञ्चालन गरेको आन्दोलनमा ऐक्यबद्धता जनाएका छौँ ।

सीटीइभीटी र अन्य निजी विश्वविद्यालयका समस्याहरु धेरै हदसम्म मिल्दाजुल्दा छन् । एक प्रकारले भन्ने हो भने ती सबै पैसासित सम्बन्धित समस्याहरु हुन् ।
हामीले अहिलेको विद्यार्थी भर्ना प्रक्रियालाई पूरै बदल्न चाहन्छौँ । गरिबहरुको पहुँच पुराउन चाहन्छौँ । देशको लागि आवश्यक पर्ने डाक्टरहरुलाई पूर्ण छात्रवृत्तिमा पढाउनुपर्छ र उनीहरुले कम्तीमा १० वर्ष राज्यले पठाएकै ठाउँमा गएर सेवा गर्नुपर्छ ।

निजी विद्यालयहरुले लिने अस्वभाविक शुल्कका कारण अभिभावको ढाड सँधै सेकिएकै हुन्छ । तर, विद्यार्थी संगठनहरु नयाँ भर्नाको बेला २-४ दिन कराउने अनि वर्षभरी चुप लाग्ने गरेका छन् । यो विषयमा प्रभावकारी दबाब दिन किन नसकिएको?

यो पनि बडो विचित्रको अवस्था छ । जब हामीले आन्दोलन गर्ने गर्दछौँ, अभिभावकहरुले हामीलाई साथ दिँदैनन् । कतिपय अवस्थामा विद्यार्थीकै साथ पाईंदैन । लाखौं तिरेर ठूलठूला कलेज पढ्ने विद्यार्थीको लागि त्रिचन्द्र, पद्मकन्या, आरआर क्याम्पसका विद्यार्थीले सडकमा आन्दोलन गरिदिनुपर्ने अवस्था छ । त्यही विद्यार्थी आफू पैसा नभएर आरआर पढ्न आएको छ, त्यही गरिब विद्यार्थीले धनी विद्यार्थीको लागि आन्दोलन गरिदिनुपर्ने जुन अवस्था छ, यो धेरै जटिल अवस्था हो । कैयौँ कठिनाइका बाबजुद हामीले विद्यार्थीका पक्षमा आन्दोलन गरिरहेका छौँ ।

यसरी हेर्ने हो भने विद्यार्थी आन्दोलनको जटिलता धेरै छ । तर हामीले सैद्धान्तिक रुपमा हेर्नुपर्ने हुन्छ । निजी शिक्षणसंस्थाहरुले जसरी चर्काे शुल्क उठाइरहेका छन्, त्यो गलत छ । सँगसँगै अभिभावकहरु के कुरामा सचेत हुनुपर्दछ भने हामीले उठाएको मागलाई समर्थन गर्नुपर्दछ । पैसा तिर्न गाह्रो भयो भने खोइ विद्यार्थी संगठन भन्दै कराउने, विद्यार्थीले आन्दोलन गर्न थाले भने विद्यार्थी संगठन खारेज गर्नुपर्छ भन्ने एउटा विचित्रको मध्यम वर्ग छ, त्यसले कुरा नबुझेरै बर्बराउँछ । त्यो वर्गलाई कुरा बुझाएर हामीले आन्दोलन गर्नुपरेको छ । त्यसरी नै हामीले आन्दोलनलाई निरन्तरता दिएका छौं ।

अहिलेको शिक्षा नीतिप्रति अखिल (छैठौं)को दृष्टिकोण के हो ? कमजोरी कहाँ–कहाँ देख्नुहुन्छ, र सुधारको सम्भावना के छ ?

देशमा दुईखालको शिक्षा छ । यो विभेदकारी व्यवस्था हो । शिक्षामा विभेद भइसकेपछि त्यसको असर जतासुकै पर्दछ । अहिलेको शिक्षाले लाखौँ विद्यार्थीको मनोविज्ञानलाई विभाजित गरिदिएको छ । एउटै उमेरका विद्यार्थीको मनोविज्ञान विभाजित गरिदिने शिक्षाप्रणालीले देशको हितको पक्षमा होइन, देशको विरुद्धमा दुरुपयोग भएको छ । त्यो अवस्थाको अन्त्य गर्नको लागि एकै प्रकारको शिक्षाप्रणाली लागु गर्नुपर्दछ ।

यो विषयमा हामीले आफ्नो धारणा दस्तावेजमा उल्लेख गर्दै आएका छौँ र आम जनतालाई बुझाउँदै आएका छौँ । वर्तमान शिक्षाप्रणाली देश र जनताको पक्षमा छैन । यसले बेरोजगार उत्पादन गरिरहेको छ । युवा जनशक्तिलाई विदेश पठाइरहेको छ ।

सरकारले उच्चस्तरीय शिक्षा प्रतिवेदन सार्वजनिक गरेको छैन । त्यो प्रतिवेदनमा निजी शिक्षालाई निरुत्साहित गरिएको छ । शिक्षाले नागरिकलाई देश, जनताप्रति उत्तरदायी, श्रमप्रति आस्थावान, अध्ययन अनुसन्धान, उत्पादनप्रणालीलाई बदल्ने शिक्षाप्रणाली लागु गर्नुपर्दछ । जसलाई हामीले व्यवहारिक र वैज्ञानिक शिक्षाप्रणाली भन्ने गरेका छौँ ।

विगतमा कैयौँ राष्ट्रिय महत्वका विषयमा विद्यार्थी संगठनहरु संयुक्त रुपमा आन्दोलनमा होमिने गरेका थिए । अहिले संयुक्त भएर अघि बढ्न किन सकिरहेका छैनन् ?

अहिलेको संयुक्त आन्दोलन विचित्रको छ । सायद यस्तो विचित्र यसअघि कहिल्यै थिएन । नेकपा निकट विद्यार्थी संगठनले पूरै सत्ताको ताबेदारीबाहेक केही गर्न छोडेको छ । कांग्रेस निकट विद्यार्थी संगठन विघटन भएको छ । अन्य केही विद्यार्थी संगठन पनि छन्, तिनीहरुले राप्रपाको विद्यार्थी संगठनलाई मिसाएर कहिलेकाही वक्तव्य निकाल्छन् ।

संयुक्त आन्दोलन लथालिङ्ग अवस्थामा छ । हामीले नेकपाको सरकारको ताबेदारी पनि गर्न सक्दैनौँ । नेविसंघको सत्ता गुमेको छटपटीमा पनि साथ रहन सक्दैनौँ । कतिसम्म भने भारतीय फिल्म अवार्ड आइफा नेपालमाथिको सांस्कृतिक साम्राज्यवादी हमला थियो । त्यो आन्दोलनमा पनि उनीहरु आउन चाहेनन् ।
हामीलाई के विश्वास छ भने सधैँभरी यो अवस्था रहँदैन । जब भ्रमका पर्दाहरु च्यातिन्छन्, अन्य विद्यार्थी संगठनलाई सडकमा नआइकन सुखै छैन । तिनीहरु हामी भएको ठाउँमै आउने हुन् । अहिले तिनीहरु जहाँ छन्, त्यो ठाउँ छाडेर तिनीहरुको आउने ठाउँ भनेको सडक नै हो । तिनीहरुका एजेण्डा विक्न छोडे भने हाम्रो एजेण्डामा आउँछन् । हामी त्यस विषयमा प्रष्ट छौँ ।

अखिल (छैठौं)लाई कम्युनिष्ट पार्टीको नर्सरीको रुपमा लिइन्छ । त्यो नर्सरीमा अहिले नयाँ विरुवाहरु कत्तिको हुर्काउनुभएको छ ?

गज्ज्बको प्रश्न । हामीसँगै काम गरिरहनुभएका साथीहरुले देशका विभिन्न जिल्लाहरुमा पार्टीको राजनीति हाँकिरहनुभएको छ । मेचीदेखि महाकालीसम्मै त्यो देख्न सकिन्छ । २०६३ सालमा पार्टी फुटको अवस्थामा हामीले अखिल (एकीकृत)भित्रै कोअर्डिनेसन बनाएर छैठौंको पुनस्र्थापना गरेका साथीहरु नै देशभर पार्टी काममा लागिरहनुभएको छ । छैठौंमा अहिले काम गरिरहनुभएका सबै साथीहरु पार्टी काममा जानको लागि तयार नै हुनुहुन्छ ।

हामीेले विद्यार्थी आन्दोलन मात्रै गरिरहेका छैनौँ, गरिब वर्गको पार्टी निर्माणको प्रशिक्षण पनि दिइरहेका छौँ । विद्यार्थी आफैमा स्वतन्त्र संगठन होइन, हामी एउटा निश्चित विचारधारा बोकेका पार्टीका सिपाही पनि हौँ । फरक यत्ति हो कि अहिले हामीले विद्यार्थी मोर्चामा रहेर काम गरिरहेका छौँ । जब हामी विद्यार्थी मोर्चाबाट विदा हुन्छौँ, गरिब वर्गको पार्टी नेकपा (मसाल) र त्यसका अन्य मोर्चाहरुमा रहेर काम गर्न तत्पर रहन्छौँ । अखिल (छैठौं) नेकपा (मसाल) र कम्युनिष्ट आन्दोलनको नर्सरीको रुपमा रहँदै आएको छ । त्यसले निरन्तर आफ्नो काम गरिरहेको छ ।

तपाईंहरुमाथि राजधानी केन्द्रित र फेसबुकमै सीमित हुने गरेको आरोप लाग्ने गरेको छ नि ?

आरोप लगाउनेहरुले लगाइहाल्छन् । हामीले हाम्रो काम गर्न छोडेका छैनौँ । यो आरोप मूलतः संगठनबाट भागेकाहरुले फेसबुकबाटै लगाउने गर्दछन् । आन्दोलनमा लागेकाहरुले लगाउँदैनन् । किनभने उनीहरुलाई थाहा हुन्छ, आन्दोलन गर्न कति गाह्रो हुन्छ भन्ने कुरा । कुनामा बसेर छैठौंले काम गरेन भनेर फेसबुकमा लेख्न त सजिलो हुन्छ ।

म नेतृत्वमा आएपछिका आन्दोलन र संगठन परिचालन हेर्नुभयो भने त्यो आरोप गलत हो भन्ने पुष्टि हुन्छ । हामीले संगठनलाई देशव्यापी रुपमै महत्व दिइरहेका छौँ । सानो मेहनतले झापामा राष्ट्रिय सम्मेलन हुन सक्दैनथियो । ठूलठूला अभियानहरु हुन सक्दैनथिए । प्रकाशनको क्षेत्रमा हामीले पार्टीका रातो तरबारजस्ता ऐतिहासिक दस्तावेजहरु प्रकाशन गरेर कम्युनिष्ट आन्दोलनमा योगदान गरेका छौँ ।

आन्दोलन हुनेबेलामा सडकमा नआउने, परपर भाग्ने, अन्तमा संगठनबाटै बाहिरिने अनि सडकमा त्यति थोरै मान्छे भन्दै कराउने पनि छन् । विद्यार्थी आन्दोलनमा यो समस्या सधैँ रहिरहन्छ । तैपनि बढी भन्दा बढी विद्यार्थीहरुलाई संगठित गरेर हामीले आन्दोलनलाई निरन्तर अगाडि बढाइरहन्छौँ । तर उनीहरुको आरोप पूरै असत्य पनि होइन । संगठन र आन्दोलनमा कैयौँ कमजोरीहरु पनि रहेका छन् । त्यसलाई सच्याएर हामी अगाडि बढ्न चाहन्छौं ।
सूचना र सञ्चारको कारणले भएका गतिविधिहरुलाई फेसबुकमार्फत् प्रचार गर्ने गरिएको छ । जुन ठीक पनि हो । तर फेसबुकमै रमाउने कुरा पनि गलत हो । पहिले संगठन, आन्दोलन अनि बल्ल प्रचारका कामहरु गर्ने हो ।

अखिल (छैठौं)मा प्रायःजसो नेतृत्व दोहोरिने र लामो समयसम्म एउटा व्यक्ति नेतृत्वमा रहने गरेको देखिन्छ । यसले संगठनको नेतृत्व विकासमा असर पारेको जस्तो लाग्दैन ?

हामीले सामूहिक नेतृत्वमा विश्वास गर्दछौँ । हामीले सामूहिक पद्धतिबाटै कार्यसम्पादन गर्दछौँ । संगठनको नेतृत्वमा कति समय रहने भनेको संगठनको आवश्यकताले हो । विद्यार्थी संगठन भएकाले छिटोछिटो फेरबदल भइरहन्छ । कहिलेकाहीँ दोहोरिने हो । व्यक्तिको रहरले कोही पनि नेतृत्वमा आउन सक्दैन र दोहोरिने कुरा पनि हुँदैन । संगठनले जसलाई निर्णय गर्छ, उही रहने हो ।
संगठनले विश्वास गर्न सक्ने हुनको लागि कुनै पनि व्यक्ति संगठनले दिएको जिम्मेवारी पूरा गरेर, आन्दोलनमा सामेल भएर, खारिएरै नेतृत्वसम्म आइपुग्ने हो । कहिलेकाहीँ हाटहुट गरेर नेतृत्व दाबी गरेर मात्रै हुँदैन । हाम्रो संगठनको निश्चित विधि र पद्धति छ, त्यही पद्धतिअनुसार संगठनको नेतृत्वमा रहने हो । कहिलेकाहीँ हाटहुट गरेर क्रान्तिकारी देखिने, अनि संगठनमा काम गर्न नसकेर छिटो विदा लिएर निस्कृय हुने साथीहरु पनि छन् ।

संगठनप्रति पूर्ण लगाव भएका साथीहरुले पार्टीका विभिन्न मोर्चा सम्हालेर बसेका छन् । छोटो समय हाटहुट गर्ने कुराले संगठनलाई खासै फाइदा पुग्दैन । त्यसैले हामीले संगठनात्मक काम, जिम्मेवारी र आन्दोलनबाट खारेरै नेतृत्वमा ल्याउने गरेका छौँ ।

अहिलेको राजनीतिक अवस्थाप्रति यहाँको मुल्यांकन के छ ?

वर्तमान राजनीतिक अवस्था चिन्ताजनक छ । पहिलेजस्तो हरेक ९ महिना वा वर्षदिनमा सरकार परिवर्तन हुने अस्थिरता हटेको भए पनि अन्य समस्याहरु यथावत छन् । राजनीतिक नेतृत्वमा सुझबुझ कमजोर छ । प्रतिगामी शक्तिहरुले गणतन्त्रका विरुद्ध षड्यन्त्र गर्ने मौका पाएका छन् ।

वर्तमान सरकारका गलत क्रियाकलापका कारणले नै प्रतिगामीहरुले खेल्ने मौका पाएका हुन् । महंगी, भ्रष्टाचार, विकास निर्माणमा भइरहेको लापरवाही, बेरोजगारी जस्ता समस्याहरु निरन्तर रहिरहेका छन् । सरकारका गलत क्रियाकलापका विरुद्ध हामी निरन्तर आन्दोलित भइरहनुपर्दछ र जनतालाई सचेत बनाइरहनुपर्दछ ।

अन्तमा केही भन्नु छ कि ?

विचार राख्ने अवसर दिनुभएकोमा धन्यवाद ।