धनवीर पुनमगर

सुकुम्बासी वस्तीमा डोजर चल्दा
धूलोले आकाश निल्दै गर्दा
मान्छेहरू सपना होइन—
आफ्नै अस्तित्व बोकेर भागिरहेका छन्।

त्यो डोजर
फलामको दाँत देखाउँदै
घर होइन,
आशा चपाउँदै अघि बढ्छ—
मानौँ मान्छेको पसिनाको मूल्य
माटोभन्दा सस्तो छ।

फुटपाथमा सपना खोज्नेहरू
आज फेरि त्यहीँ फर्किएका छन्,
झोलाभित्र राखिएको जिन्दगी
रित्तो पेटसँग ठोक्किँदै—
“कहाँ जाऊँ?“
प्रश्नले सडकभरि कराउँछ।

लुक्दै, छिप्दै
आँखा चिम्लेर होइन—
आँखा चिम्लाउन नसकेर,
किनकि सपनाहरू
डोजरको आवाजसँगै चिच्याइरहेका छन्।

कसैले देख्दैन
ती बच्चाहरूको रुवाइ
जुन किताब होइन,
इँटाको थुप्रोमुनि पुरिएको छ।

यो केवल घर भत्किएको कथा होइन,
यो न्यायको ढोका बन्द भएको आवाज हो—
जहाँ कानुनले पनि
गरिबको नाम सुन्न छोडेको छ।

ए सहर!
तँ कति निर्दयी हुन सक्छस्?
तँलाई चम्काउन
कसैको उज्यालो चोर्नु पर्छ भने—
त्यो उज्यालो कहिलेसम्म टिक्छ?

आज डोजरले जिते जस्तो देखिन्छ,
तर ती धूलोभित्र लुकेका मानिसहरू
एकदिन आँधी बन्छन्—
र त्यस दिन
सपना खोज्नेहरूले
सपना मात्र होइन,
आफ्नो अधिकार पनि फिर्ता लिनेछन्।