लक्ष्मणदेव पाण्डे

दया, माया, अर्मो–पर्मोले सज्जित मेरो गाउँ
एक अर्कामा नाताबाट सम्बोधन हुने मेरो गाउँ
शहर केन्द्रित हावाबाट रित्तिरहेको मेरो गाउँ
शहरको बिषालु हावाबाट बच्न खोजिरहेको मेरो गाउँ

केही वर्षदेखि आमा–बाको मायालु स्वर हराउँदा
हरेक भेटघाट र जमघट बिरसिलो भएको मेरो गाउँ
छिमेकी आमा–बालाई बोलाउन पाउने मेरो गाउँ
जेठा,कान्छाको नाताबाट चिनिन सकिने मेरो गाउँ

अस्तिसम्म सुनसान गाउँ आज भरिलो भएको छ
दशैं,तिहारमा आउने बचेरा चैतमै गुँडमा आएको छ
ढोकामा लाएका भोटे ताल्चाहरु निस्फिक्री खुलेका छन्
मुग्लान र शहरबाट आएकाहरु खेत बारि डुलेका छन्

बारिका कान्लाबाटै जेठा बा नमस्ते गुञ्जीएको छ
खेतका आलीबाटै दिदी नमस्ते गुञ्जीएको छ
गोठबाट माहिला सञ्चै आईस् भनी सोधीएको छ
पँधेराबाट कान्छी नानी कति पढ्दै छौ भनी सोधीएको छ

भारत र अरबका शहरबाट डाँडाका भाइहरु आएका छन्
महामारीको कारण आफन्तहरुसँग दुरी बढाएका छन्
गाँउका सबै जना सचेत छन् र सचेत बन्न भन्दैछन्
बारिका डिल डिलबाट एक आपसमा दुःख सुख साट्दैछन्

हिजो शहरमा बसी गाँउको नाम नलिने आडम्बरीहरु
संकट पर्दा पश्चाताप गर्दै मुसा बनी गाँउ पस्नेहरु
आज गाँउले सोधीरहेको छ गाँउको नाम किन बिर्सियौ?
गाँउको नाम लिँदा लाज लाग्ने कुन बाध्यतामा थियौ

हे गाँउका जनप्रतिनिधिहरु आज तपाईको दक्षता नापिँदैछ
महामारीको संकट छ आज तपाईको क्षमता हेरिँदैछ
यो समय नाता, गोता होईन मानवता मात्र हेरौं है
भ्रष्टाचारको बिषालु नङग्रा कहिं कतै नगाडौं है

कोरोना महामारीको समय मानवीय व्यवहार गरौं
धनी, गरिब, उँचो, निचो केही नभनी सहयोग गरौं
हामी आफैँ सुरक्षित बनौं, सुरक्षित बन्न सबैलाई भनौं
हिमाल, पहाड, तराई कोही छैन पराई नारा लगाऔं

मेरो प्यारो स्वाभिमानी गाउँ स्वाभलम्बी बनाऔं
मानवीय व्यवहार, मानवियता र मानवता जोगाऔं ।।