सङ्गिन श्रीस ##

मन्दिरमा पुज्न जाँदा,
एउटा कुरा थाहा पाएँ,
“पुण्य” कमाउन जाँदा
पापको भागिदार भएँ ।

हातमा थियो भगवानलाई उपहार
मनमा थियो प्रायश्चित भावना,
ल्याउन जीवनमा खुसीको बहार
बोके छु पापको गहना ।

भारी भएको मन थामेर,
यताउता हेर्दै गएँ,
निर्दोष फूलको हत्या गरेर
आफै हत्यारा बन्दै थिएँ ।

मन्दिरसम्म पुग्नुअगाडि
बाटोमा गरिब बसेका थिए,
उनीहरुको मद्दत नगरी
मन्दिरतर्फ बढ्दै थिएँ ।

भगवानलाई फूलको आवश्यकता थिएन
न आवश्यक थियो भगवानलाई पैसाको,
गरिबीमा बाँचेका असहायलाई मद्दत गरे
बर्सन्थ्यो उनीहरुमा “कृपा” बेसहाराको ।

मन्दिरभित्र भगवान थिएनन्
बसिरहेका थिए मन्दिरबाहिर,
मन्दिरबाहिरको भगवान नदेखी
पुज्दै थिएँ ढुङ्गाको मन्दिर ।

असहायको मद्दत गरी
गरिबलाई दिएर गास,
खुसीको उमङ्ग छर्दै
गरिबले फेर्थे सास ।