कुनै गन्तव्य नभएको तुवाँलोभित्र
जसको चेतनाले गोरेटो पहिल्याउन सक्दैन,
जसको छातीमा दर्शन र निष्ठाको दियो बल्दैन,
ती हुन् केवल हावामा उडेका सिमलका भुवा,
जसलाई परिस्थितिको सानो सिरटोले पनि
आफ्नो बाटोबाट सहजै उडाएर लैजान्छ।

जसको जीवनमा सिद्धान्तको उज्यालो छैन,
जसको पाइलामा नैतिकताको कुनै आधार छैन,
उनीहरू जता लाभको घाम झुल्किन्छ, उतै ढल्किन्छन्,
क्षणिक स्वार्थका लागि स्वाभिमानको सौदा गर्छन्।
‘ताक परे तिवारी’ बन्ने ती दिशाहीन मान्छेहरूसँग
माटो समात्ने कुनै गहिरो जरा हुँदैन,
सत्यको एउटै कम्पनमा पनि ती धुवाँझैँ बिलाउँछन्।

प्रलोभनको छद्म मुस्कानमा बिक्ने ती कायरहरू
अन्याय र शोषणसामु चाटुकारिताको शिर झुकाउँछन्,
तर तिनको अस्तित्व ओइलाएको पातजस्तै हो,
जसको न कुनै गौरव हुन्छ, न त इतिहासमा कुनै स्थान।
दूषित हावाको सानो झोक्काले पनि तिनलाई
इतिहासको फोहोरमैला बनाइदिन्छ।

तर, जसको धमनीमा क्रान्तिको रातो राप बगेको छ,
जसको दृष्टिले अन्धकारपारिको उज्यालो पहिल्याएको छ,
तिनलाई कसैको धम्कीले रोक्न सक्दैन,
तिनलाई कुनै लोभ र प्रलोभनले किन्न सक्दैन।
उनीहरू कसैको बैसाखीमा उभिएका हुँदैनन्,
आफ्नै विचार र चेतनाको गहिरो जगमा गाडिएका हुन्छन्।
उत्पीडितका आँसु र सङ्घर्षलाई छातीमा बोकेर
ती अग्रगामी बाटोमा निरन्तर अघि बढ्छन्।

साम्राज्यका काला हुरीहरू गर्जिए पनि,
दमन र षड्यन्त्रका भीमकाय छालहरू खनिए पनि,
विचारको राँको बोक्ने क्रान्तिकारी मान्छेहरू
कहिल्यै कसैसामु घुँडा टेक्दैनन्, कहिल्यै विचलित हुँदैनन्।

हिउँदको बाढीमा अवसरवादीहरू बगेर जानेछन्,
इतिहासको निष्पट्ट अन्धकारमा तिनको नाम हराउनेछ,
तर सिद्धान्त र निष्ठाको बाटोमा उभिएकाहरू
हरेक आँधी र तुफानलाई छेक्दै
युगौँयुगसम्म अटल, अभेद्य र अविचलित
सत्यको पहाड बनेर उभिइरहनेछन्!