प्रेमबहादुर ठाडामगर, राष्ट्रिय जनमोर्चा बाइसौँ पार्टीस्कुलका प्रशिक्षार्थी

0 राष्ट्रिय जनमोर्चाको बाइसौँ पार्टीस्कुलमा भाग लिन सुर्खेतबाट आउनुभएका प्रेमबहादुर ठाडामगरलाई युगदर्शन मिडियामा स्वागत गर्न चाहन्छौँ । आरामै हुनुहुन्छ ?

– आरामै छु ।

0 प्रशिक्षणमा गत १४ दिनदेखि बसिराख्नु भएको छ । यहाँ के कस्ता कुरा सिक्नुभयो ?

– यो प्रशिक्षणमा हामीले धेरै कुरा सिक्यौँ । म पहिलोपटक प्रशिक्षणमा आएको हुँ । यहाँ नेपाल कम्युनिस्ट पार्टी (मसाल) का धेरै नीतिनिर्देशन र नियम बुझ्यौँ । ती कुरा बुझेर हामी अहिले एकदमै उत्साहित भएका छौँ ।

0 गत १४ दिनमा मुख्य रूपमा कुन विषयमा यहाँको प्रशिक्षण केन्द्रित रह्यो ?

– धेरै विषयमा भयो तर मुख्य गरी माक्र्सवाद, लेनिनवाद र माओत्सेतुङ विचारधाराको प्रशिक्षण पायौँ । त्यस विषयमा मलाई धेरै जानकारी भयो । यसअघि म प्रशिक्षणमा बसेको थिइनँ । यसपालि बसेपछि ती विषयमा धेरै स्पष्ट हुने मौका पाएँ । अब हामी यहाँबाट फर्केलगत्तै आफ्नो गाउँघर र जिल्लामा सङ्गठन विस्तार गर्दै यिनै विषयमा कक्षा (प्रशिक्षण) सञ्चालन गर्ने जमर्को छौँ ।

0 कहिलेकाहीँ प्रशिक्षण असाध्यै जटिल वा विज्ञस्तरको हुने र परीक्षार्थीले नबुझ्ने समस्या पनि हुन्छ । त्यस्तो केही भयो कि भएन ?

– केही विषय अलि अप्ठ्यारा लागे तर ती कुरा हामी सिक्दै जानेछौँ । फेरि प्रशिक्षकज्यूसँग सम्पर्क गरिरहनेछौँ । पछि फेरि प्रशिक्षणमा आउने मौका मिल्यो भने आउने सोच बनाएका छौँ ।

0 यसपालिको प्रशिक्षणमा एउटा व्यावहारिक प्रशिक्षण भन्दै फरक प्रकारको अभ्यास राखिएको थियो । यो कस्तो खालको थियो ? व्यावहारिक प्रशिक्षणमा भाग लिँदा तपाईंलाई कस्तो महसुस भयो ?

– व्यावहारिक पक्ष भनेको गाउँ, टोल र समाजमा हुने अन्याय, अत्याचार र सामाजिक रूपमा विद्यमान जातीय भेदभावका विषय हुन् । त्यस विषयमा पनि हामीले प्रशिक्षण पायौँ । जातभातको भेदभाव राख्नुहुँदैन । त्यो अत्याचार हो भन्ने कुरा बुझ्यौँ र यसमा अलि प्रस्ट भयौँ ।

0 व्यावहारिक प्रशिक्षणमा राष्ट्रिय जनमोर्चाका नेता तथा कार्यकर्ताले सङ्गठन र सङ्घर्षमा प्रभावकारी भूमिका खेल्न नसक्नुको कारणबारे पनि छलफल भयो कि भएन ?

– हजुर, त्यो विषयमा पनि छलफल भयो । अहिले देशको परिस्थिति अलि जटिल छ । विभिन्न राजनीतिक दलले नेपाली जनतालाई भुलभुलैयामा पारेका छन् । गरिब किसानलाई दु:खकष्ट, अन्याय र अत्याचारमा पारेका छन् । यी कुराहरू गरिब किसानले सजिलै बुझ्दैनन् । त्यसैले अहिले घन्टी पार्टी (रास्वपा) लाई भोट हाल्ने गरिबलाई पनि देशको व्यवस्था परिवर्तन गर्न आवश्यक छ भन्ने कुरा बुझाउन सकिएको छैन । नेपाली कङ्ग्रेसका समर्थकमा पनि गरिब किसान नै छन्, जो दु:खकष्ट र अन्यायमा छन् तर उनीहरूले यो कुरा बुझ्दैनन् र नेताहरूकै पछि लागेर वा प्रलोभनमा परेर मतदान गर्छन् । यो विषयमा हामीलाई अत्यन्तै दु:ख लाग्छ ।

0 प्रशिक्षणका क्रममा धेरै विषय पढाइयो होला, त्यसमध्ये तपाईंलाई सबैभन्दा बढी छर्लङ्ग र प्रस्ट भएको विषय कुन लाग्यो ?

– मलाई माक्र्सवाद, लेनिनवाद र माओत्सेतुङ विचारधाराको विषय अलि बढी प्रस्ट भयो । आउँदा दिनमा पनि यसैमा बढी ध्यान दिने सोच बनाएको छु ।

0 यहाँ लिएको प्रशिक्षणलाई सहयोग पुग्ने गरी स्वअध्ययन वा सामूहिक छलफल गर्नुपर्ने आवश्यकता महसुस गर्नुभएको छ ?

– हो, त्यसको धेरै आवश्यकता छ । हामीले पत्रपत्रिका र पुस्तक पनि पाएका छौँ । फर्केपछि तिनको अध्ययन गर्छौँ । यहाँ जे जे पढाउनुभयो, ती विषयलाई पुन : दोहोर्‍याएर, मनन गरेर अध्ययन गर्नेछौँ र आफ्नो जिल्लामा गएर व्यवहारमा लागु गर्नेछौँ ।

0 नेपालका राजनीतिक दलको कुरा गर्दा कङ्ग्रेसले ‘कम्युनिस्टहरू धेरै पढ्छन्, त्यसमा पनि राष्ट्रिय जनमोर्चा वा नेकपा (मसाल) का मान्छे झन् बढी पढ्छन्’ भन्छन् तर बढी अध्ययन गरे पनि तपाईंहरूको सङ्गठन कमजोर छ र चाहेअनुसार सङ्घर्ष हुन सकेको छैन । त्यो दिशामा यो प्रशिक्षणले मदत गर्छ कि गर्दैन ?

– हो, हाम्रो सङ्गठन तुलनात्मक रूपमा कमजोर नै छ । हामीले सबै गरिब, किसान र जनतालाई देशको स्थिति, महँगी र गरिबीका विषयमा स्पष्टसँग बुझाउन सकेका छैनौँ । बुझाउन नसकेकै कारण हाम्रो सङ्गठन अहिले अलि कमजोर रहेको म स्वीकार गर्छु ।

0 जनतालाई बुझाउन नसक्नुमा खास समस्या के देख्नुहुन्छ ? तपाईंहरू जनताको माझमा नपुगेर हो कि, पुगेर आफ्ना कुरा राख्दा पनि जनताले नबुझेका हुन् ?

– जनतासमक्ष जाँदा उहाँहरूले कुरा त राम्रै गर्नुहुन्छ– ‘तपाईंहरूले भनेको कुरा ठिक हो, तपाईंहरू भ्रष्टाचार वा अन्याय गर्नुहुन्न’ भन्नुहुन्छ तर पछि ठुला दलका धनी मान्छेहरू आएर चियानास्ता खुवाउने वा प्रलोभन देखाउनेबित्तिकै भोट उता खसालिदिन्छन् । हाम्रो नेपालको स्थिति यस्तो छ ।

0 भनेपछि तपाईंहरू सिद्धान्तका कुरा गर्नुहुन्छ तर आम जनताले सिद्धान्तभन्दा व्यावहारिक फाइदा हेर्छन् ।

– हो, उहाँहरूले व्यावहारिक फाइदा हेर्नुहुन्छ र सैद्धान्तिक कुरा बुझ्नुहुन्न ।

0 अनि यो स्थितिलाई कसरी चिर्न सकिन्छ तर तपाईंहरूले हप्ताँै लगाएर सिद्धान्तमा जोड दिने तर जनताले त्यो स्पिरिट नबुझ्ने । अब कसरी जनतालाई सम्झाउनुहुन्छ ?

– यसका लागि हामी जनतासित अझ बढी घुलमिल हुनुपर्छ । जनतालाई सचेत र शिक्षित बनाउन सारा कार्यकर्ता जुट्नुपर्छ भन्ने महसुस भएको छ । अब हामी त्यसरी नै जुट्नेछौँ ।

0 प्रशिक्षणमा ‘व्यवहारबारे’ भन्ने विषय पनि अध्ययन गर्नुभयो । त्यो विषय र अहिलेको साङ्गठनिक कमजोरीका बिचमा केही छलफल भयो ?

– अ, छलफल भयो । सिकाउँदा–सिकाउँदै पनि सबै कुरा एकैचोटी मनमा राख्न नसकिने रहेछ । त्यसैले पत्रपत्रिका र पुस्तक लगेर दोहोर्‍याई तेहेर्‍याइ अध्ययन गर्नेछौँ ।

0 दुई हप्ताको प्रशिक्षणपछि घर फर्किंदा जिल्लाको सङ्गठन र सङ्घर्षलाई व्यवस्थित बनाउन के कस्ता विकल्प वा सोच बनाउनुभएको छ ?

– केन्द्रीय समितिले दिएको जिम्मेवारीअनुसार हामी अगाडि बढ्छौँ । गाउँ र जिल्लाका विभिन्न ठाउँमा गएर किसान तथा आम जनतासँग भेटघाट गर्नेछौँ । नेपालको स्थिति यस्तो छ, हामी दु:खकष्टमा छौँ, यो विषय तपाईंहरूले पनि बुझ्नुपर्छ भनेर नीतिको प्रचार गर्ने र जनतासँग अझ बढी घुलमिल हुने सोच बनाएको छु ।

0 तपाईंको जिल्ला सुर्खेत कर्णाली प्रदेशको राजधानी हो । कर्णाली र मधेस प्रदेश मानव विकास सूचकाङ्कमा अलि पछाडि छ । त्यस्तो ठाउँमा सिद्धान्त वा प्रशिक्षणमा जोड दिने यो तरिकाले काम गर्ला ।

– कर्णाली प्रदेशका धेरै ठाउँ विकट छन् । पहिलेको तुलनामा अलि सुधार भए पनि अझै धेरै क्षेत्र पछाडि छन् । हामी विकट ठाउँमा पनि जाने प्रयास गरिरहेका छौँ ।

0 त्यहाँका जनतालाई सचेत बनाउन अलि वैकल्पिक वा फरक तरिका अपनाउनुपर्छ जस्तो लाग्छ कि लाग्दैन ?

– लाग्छ तर कहिलेकाहीँ गरिब किसान राजनीतिक कुरा बुझ्नै चाहँदैनन्– ‘हामीलाई त गाईवस्तु चराउने, घाँसपात र खेतीकिसानी गर्ने मात्र आउँछ, अरू आउँदैन’ भन्छन् । त्यसो भने पनि उनीहरूको माझमा जाने, कमिटी गठन गर्ने र प्रशिक्षण चलाउने प्रयासमा छौँ ।

0 अन्त्यमा युगदर्शनमार्फत जोड दिएर भन्नुपर्ने केही कुरा बाँकी छन् ?

– युगदर्शनमार्फत हाम्रा कुरा राम्रोसँग प्रसार गरिदिनुहुनेछ भन्ने आशा छ । यस सञ्चारमाध्यमलाई धेरैधेरै शुभकामना दिँदै मेरा कुरा यही अन्त्य गर्न चाहन्छु ।