काठमाडौँ । वैदेशिक रोजगारीको नाममा ओमनमा नेपाली महिलाहरूमाथि चरम ज्यादती भएको छ ।

ओमनको सोहरस्थित अल–असिल लेब रिक्रुटमेन्ट (म्यानपावर) नामको कम्पनी नै सञ्चालन गरेर महिलाहरूमाथि ज्यादति भएको पाइएको हो ।

अल–असिल म्यानपावरबाट पीडित नुवाकोट शिवपुरी गाउँपालिका बतासेटोलकी प्रगति तामाङका अनुसार उक्त म्यानपावरले नेपाल, बङ्गलादेश, भारत, श्रीलङ्का, फिलिपिन्स, इडोनेसिया, अफ्रिाकालगायत विभिन्न देशका महिलालाई घरेलु कामदारको रूपमा ओमनमा काममा

लगाउने तथा तत्तत् देशमा समेत पठाउने गरेको छ । त्यसका लागि उसले विज्ञापन नै गर्ने गरेको छ ।

प्रगतिका अनुसार मालिकको रूपमा मुन्ना र मोनिकाले त्यस म्यानपावर सञ्चालन गरिरहेका छन् । विज्ञापनमा मुन्ना नामको नै प्रचारसमेत गरिएको छ ।

सो म्यानपावरले तोकेको ठाउँमा महिला कामदारहरू घरेलु काममा खटिन्छन् । तर मालिकहरूले तोकेको तलब दिँदैनन् । त्यति मात्रै होइन, फर्केर म्यानपावर कार्यालयसम्म आउँदा काम नगरेको भन्दै उल्टै मोनिकाले ती महिला कामदारमाथि हातपातसमेत गर्ने गरेकी हुन्छिन् ।

२०७४ माघमा नयाँदिल्ली हुँदै ओमन पुगेकी प्रगतिले पनि यस्तै उत्पीडन ब्यहोरेकी छिन् । उत्पीडन सहिनसक्नु भएपछि उनी भागेर गत २०७६ मङ्सिरमा नेपाल फर्केकी छिन् ।

उनी त्यति सजिलै नेपाल फर्किएकी होइनन् । तलब रोक्का, शारीरिक मानसिक उत्पीडन र उपचार अभावको समस्यामाझ सिकिस्त बिरामीको रूपमा उनी नेपाल फर्केकी हुन् ।

‘मेरो पासपोर्ट मालिक र म्यानपावरको मिलेमतोमा लुकाइएको थियो’ उनी भन्छिन्– ‘टन्सिल, पिनास र अन्य छालारोगको समस्याबाट सिकिस्त अवस्था देखेर ओमनको राजदूतावासले मेरो नागरिकताको आधारमा आवश्यक कागजात बनाइदिएपछि म नेपाल फर्केकी हुँ ।’

एक लाख ५० हजार नेपाली रुपियाँ अल–असिल म्यानपावरका नेपालस्थित एजेन्टलाई बुझाएर उनी मासिक ९० रियल (तत्कालीन नेरु २५ हजार) पाउने आसाका साथ ओमन पुगेकी थिइन् । तर उनले कहिल्यै पनि ९० रियल मासिक बुझ्न पाइनन् ।

उनी भन्छिन्– ‘मैले ९० रियल त कहिल्यै बुझिनँ । २०/३० रियलसम्म बुझेँ । सिकिस्त बिरामी हुँदा उपचार खर्च पनि २० रियल मात्र दिएका थिए ।’

घरेलु काम गरिरहेकी प्रगति तामाङ मालिकको ज्यादती सहन नसकेपछि भागेर म्यानपावरको अफिसमा आइपुगिन् । त्यतिबेला भने म्यानपावरको म्यानेजरले उनलाई काम गरेबापत २६० रियल म्यानपावरबाट लिनू भनी भनेको, तर सो रकम नपाएको उनी बताउँछिन् ।

उनलाई मालिकले दिनरात घरेलु काममा जोताउँथे । त्यसले गर्दा प्रगति तामाङ थकानले चुर हुन्थिन् ।

‘मालिकको घरमा सरसफाइ, खाना, आइरन लगाउनेलगायतका काम त गर्नैपर्दथ्यो’ उनी भन्छिन्– ‘ती मालिकले आफ्ना अरू नातेदारकहाँ समेत काम गर्न पठाउँथे ।’

कुमार तामाङकी चार बहिनी छोरीमध्ये प्रगती माइली हुन् । उनका दुई दाजु र दुई भाइ पनि छन् ।

९ कक्षासम्म पढ्दै गर्दा घरको कमजोर आर्थिक अवस्था उकास्न केही सहयोग गर्न सकिन्छ कि भनेर उनी वैदेशिक रोजगारतर्फ लागेकी थिइन् ।

‘घरको आर्थिक अवस्थामा मद्दत पुगोस् भनेर विदेश गएकी थिएँ’ उनी भन्छिन्– झन् जीवनकै कठोर सास्ती बेहोरेँ ।’

उनी अल–असिल म्यानवापरको दोस्रो तल्लामा राखिएका महिलाहरूको दुःखद् अवस्था स्मरण गर्दै भन्छिन्– ‘यस्ता मानव तष्करहरूलाई कठोर सजाय पाउनुपर्दछ ।’

उनी अरूलाई सुझाव दिन्छिन्– ‘घर दुःख पर्यो भनेर नजानी नबुझी विदेश जाने काम नगर्नुहोला । मैले नै धेरै दुःख ब्यहोरेँ, अरूले ब्यहोर्नुनपरोस् ।’