बालुवाटार, सिंहदरवार र शीतलनिवासका दरवारमा बस्नेहरुले उर्दि जारी गर्छन र भन्छन्– ‘निषेधाज्ञा, बाहिर ननिस्कनु ।’
एउटा गरिबको रित्तो कोठा, रित्तै पेट सुत्छ । तर तिनका दरवारहरुमा रातदिन पार्टीहरु चलिरहेका छन् ।
सरकार जनतालाई उर्दि जारी गर्छ र भन्छ– ‘टाढै बस्नु, माक्स लगाउनु ।’ कसरी किन्नु जनताले माक्स र झुण्डाउनु मुखमा ? तर सरकार दिनदाहाडै नाङ्गै हिँड्छ । के तिनिहरुले नाङ्गो छोप्नु पर्दैन ? सरकारका मन्त्रीहरु छाडा बोल्दै हिँड्छन् । के तिनका थुकका छिटाले कोरोना सर्दैन ?
सरकार जनतालाई उर्दि जारी गर्छ र भन्छ– ‘होटल पसल बन्द गर्नु, समानको बेचविखन नगर्नु ।’
एउटा गरिबको लगानी डुब्छ, ऋणले घेरिन्छ । तर सरकार बालुवाटार र प्रदेशका मुख्य कार्यालयहरुबाटै सांसद र मन्त्रीहरुको खरिद बिक्री गर्छ ।
जसले कोरोनाको नाममा ओम्नि र हुकम कम्पनी चलाएर लुट्छन तिनिहरु सरकारकै सुरक्षामा बाँचिरहने, अनि गरिब चाहिँ तिनले कमिशन नपाएको झोकमा भ्याक्सिन नपाएर कुकुर मरे जस्तै मर्नुपर्ने ? यो कस्तो न्याय हो ? जो एकछिन बाँच्नुहुदैन थियो उ बाँचिरहने, जो बाँचिरहनुपर्छ उ तड्पी तड्पी मर्नुपर्ने !
जनता एम्बुलेन्स नपाएर ट्याक्टरमा मर्नुपर्ने, नेता हेलिकप्टर लिएर कोही ससुराली, कोही पार्टी छानीछानी सांसद हुन सयर गर्दै हिड्ने ? जनता अस्पतालको बेड नपाएर रातभर पानीले कुटेर सडकमै मर्नुपर्ने, कोही पीसीआर जँचाउने पालो कुर्दै रिक्सामै मर्नुपर्ने तर नेताहरु शक्ति र सत्ताको उन्मादमा जनतामाथि राज गरिरहने ।
हाय म कस्तो देशमा जन्मिएँ र कस्ता शासकहरुवाट शासित हुँदै छु ? भनिदेउ न कोही म यो नबुझ्ने किन भएको छु ? एमसीसी पास गर्न खोज्नेहरु बाँच्ने, वाइडवडी निल्नेहरु बाँच्ने, सुन खर्लप्पै खानेहरु बाँच्ने, करोडका करोड भ्रष्टाचार गर्नेहरु बाँच्ने । कोशी बेच्ने, महाकाली बेच्ने, सरकारी कलकारखाना बेच्नेहरु बाँचिरहने तर एउटा गरिबलाई कोरोना लाग्ने ! उही अक्सिजन र बेड नपाएर तड्पी तड्पी मर्नुपर्ने !
संसार कोरोनाको विरुद्ध लडिरहेछ । यहाँ सत्ताको लडाईं चलिरहेछ । संसारका सरकार जनता बचाउन लागि परेका छन्, हाम्रो सरकार जनता लडाउन लागि परेको छ । अपराधीहरु विभुषित हुँदै मन्त्री बनेका छन् । पद, प्रतिष्ठा र पैसाको लागि सांसदहरु खसी बोका जस्तै मोलतोल गरिरहेका छन् । उनीहरुको जिन्दगी फूल जस्तै छ । तर विचारा जनता बाँचेर पनि मरिरहेका छन् । काल पर्खिरहेका छन् ।
(सुवाश संयम, प्युठान)
