१. केही समययता नेपाल कम्युनिस्ट पार्टी (मसाल) को विरुद्ध केही छद्मभेषीद्वारा लगातार आक्रमण हुँदै आएको छ । नेतृत्वमा रहेका व्यक्तिहरूको चरित्रहत्या गर्ने, कपोलकल्पित, मनगढन्ते, निराधार र निम्नस्तरका आरोप लगाएर पार्टी र पार्टी नेतृत्वलाई बद्नाम गर्न खोज्ने, पार्टीका संवेदनशील गोपनीयतालाई समेत सार्वजनिक गर्ने काम हुँदै आएको छ । यस्तो काम मसालका कुनै इमान्दार कार्यकर्ताबाट हुन सक्दैन । विरोधी वा बुर्जुवाले पनि न्यूनतम नैतिकताको पालना गर्ने गर्दछन् । मसालमाथि जुन निम्नस्तरबाट हमला भइरहेको छ, त्यो सिआइडी वा दुश्मनका एजेन्ट वा घुसपैठैयाबाट मात्र सम्भव छ । छद्मभेषी आफै दुश्मनका सिआइडी हुन् वा दुश्मनको एजेन्टको काम गरिरहेका छन् ? ती को हुन ? त्यो समयक्रममा स्पष्ट हुँदै जाला । मसाल र मसालका कार्यकर्ताले त्यस्ता छद्मभेषी घुसपठैया व्यक्तिको पहिचान गर्नुपर्छ र पार्टीको अनुशासन र एकतालाई बलियो बनाउनुपर्दछ ।

२. आठौँ महाधिवेशनको निर्णय भएदेखि नै छद्मभेषी सक्रिय भएका हुन् । त्यति बेलादेखि नै पार्टी नेतृत्वमा रहेका व्यक्तिको चरित्रहत्या गर्ने, पार्टीका गोपनीयता सार्वजनिक गर्ने र पार्टी दक्षिणपन्थी भयो भनेर प्रचारबाजी गर्ने काम भयो । विभिन्न फेक आइडी बनाएर सामाजिक सञ्जाल मार्फत् पार्टी विरोधी अभियान नै चल्यो । यसको उद्देश्य थियो– महाधिवेशनको छलफललाई अस्वस्थ र शत्रुतापूर्ण बनाउने, नेतृत्व र पार्टीप्रति कार्यकर्तामा घृणा पैदा गराउने, पार्टीमा फुट ल्याउने र अन्ततः मसालको क्रान्तिकारी राजनीति समाप्त पार्ने । नेतृत्वको परिपक्व कार्यशैली र हजारौँ क्रान्तिकारी कार्यकर्ताको सचेत भूमिकाका कारण महाधिवेशन स्वस्थ, मैत्रीपूर्ण र जनवादी प्रकारले सम्पन्न भयो । उनीहरूकोे कुत्सित उद्देश्य पूरा हुन सकेन । मसाललाई महाधिवेशनबाटै समाप्त पार्ने उद्देश्य पूरा नभएपछि महाधिवेशनपछि पनि त्यो अभियान जारी रहेको छ ।

३. पार्टीमा मतभेद हुनु, वैचारिक सङ्घर्ष चल्नु अस्वाभाविक होइन । मतभेद बिनाको पार्टीको कल्पना द्वन्द्ववादको विरुद्ध छ । वैचारिक सङ्घर्षले पार्टीलाई कमजोर बनाउँदैन, बरु बलियो बनाउँछ । तर नियम र अनुशासनको परिधिबाहिरबाट चल्ने सङ्घर्षले पार्टीलाई बलियो बनाउँदैन । त्यसकारण मतभेद वा सङ्घर्ष जनवादी केन्द्रीयताको आधारमा चल्नुपर्छ । पार्टीमा चल्ने सङ्घर्ष वा मतभेदलाई अनुशासनले एकतामा सूत्रबद्ध गरेको हुन्छ । त्यसैले अनुशासन एकताको आधार पनि हो । मतभेदले पार्टी कमजोर हुँदैन, वैचारिक सङ्घर्षले पार्टी फुट्दैन । तर जब अनुशासन कमजोर हुन्छ, त्यहाँ एकता पनि कमजोर हुँदै जान्छ अर्थात् जब जनवादी केन्द्रीयताको सही प्रकारले पालना हुँदैन, त्यहाँ अराजकताले स्थान लिँदै जान्छ । गुट जन्मन थाल्छन् । अन्ततः पार्टी विसर्जन हुन पुग्छ ।

४. छलफलमा स्वतन्त्रता, कार्यमा एकता जनवादी केन्द्रीयताको सार हो अर्थात् निर्णय हुनुपूर्व व्यापक छलफल हुनुपर्छ तर निर्णय भएपछि त्यसलाई दृढतापूर्वक कार्यान्वयन गर्नुपर्छ । निर्णय भइसकेपछि पनि छलफलको माग गर्नु वा कार्यान्वयनमा आनाकानी गर्नु जनवादी केन्द्रीयताको विरुद्ध हुन जान्छ । छद्मभेषीले अनुशासनलाई निरङ्कुशता, नोकरशाही, दासता भनेर विरोध गरेका छन् । अनुशासित कार्यकर्तालाई दास, नेतृत्वको चाकरी गरेको आदि भनेर विरोध गरेको पाइन्छ । विभिन्न गल्तीका आधारमा भएका कारबाहीलाई उनीहरूले मतभेदसँग जोडेर कारबाहीको पैतलादेखिको बल लगाएर विरोध गरेको देखिन्छ । यसो गर्नुको अर्थ हो– उनीहरू जनवादी केन्द्रीयताको सिद्धान्तलाई मान्दैनन् । अनुशासनलाई पार्टीएकताको आधारको रूपमा स्वीकार गर्दैनन् अर्थात् उनीहरू पार्टी फुटेको देख्न चाहन्छन्, फुट पार्न चाहन्छन् वा पार्टी ध्वस्त भएको हेर्न मात्र चाहन्छन् ।

५. महाधिवेशनका बेला पार्टीमा रहेकोे मतभेदलाई शत्रुतापूर्ण बनाउन र त्यसबाट अनुचित लाभ लिन छद्मभेषीले पूरा जोड लगाएका थिए । महाधिवेशनमा प्रतिनिधि वा पर्यवेक्षकमा नपरेका, विभिन्न कारणले पदमुक्त भएका, कारबाहीमा परेका वा असन्तुष्ट कार्यकर्तालाई उचाल्ने र उनीहरूलाई नेतृत्व र पार्टी विरोधी बनाउन पूरा शक्ति लगाए । अहिले पनि महाधिवेशनपूर्वको विवादलाई कायम राखी पार्टीको एकतालाई कमजोर पार्न पूरा शक्ति लगाएको देखिन्छ । यसबाट मसाललाई ध्वस्त पार्ने, नसके फुटाउने, त्यो पनि नसके कमजोर बनाउने छद्मभेषीको उद्देश्य भएको कुरा बुझ्न गाह्रो पर्दैन ।
६. छद्मभेषीले आठौँ महाधिवेशनपछि पार्टी घोषित रूपमा दक्षिणपन्थी भएको दावी गरेका छन् । जबकि यसभन्दा अघिका छैटौँ, सातौँ महाधिवेशनको राजनैतिक सैद्धान्तिक मान्यतालाई नै आठौँ महाधिवेशनले आत्मसात गरेको छ । छैटौँ, सातौँ महाधिवेशनको राजनीति क्रान्तिकारी हुने र आठौँ महाधिवेशनको राजनीति दक्षिणपन्थी हुने कुराजस्तो हास्र्यास्पद के हुन सक्छ ?

७. छद्मभेषीले पार्टी दक्षिणपन्थी भएका कारण क्रान्तिकारी पार्टी निर्माण गर्ने दावी गरेका छन् । छद्मभेषीसँग कुनै क्रान्तिकारी नीति छैन । छद्म तरिकाले निम्नस्तरका आरोपको प्रचारबाजी नै उनीहरूको मूल राजनीति देखिन्छ । यसैलाई उनीहरूले वैचारिक सङ्घर्षको जामा पहिराउँदै आएका छन् । क्रान्तिकारी नीति बिना क्रान्तिकारी पार्टी कसरी बन्न सम्भव छ ?

८. करिब एक वर्षदेखि छद्मभेषीले षड्यन्त्रपूर्ण तरिकाले पार्टीमाथि आक्रमण गर्दै आएका छन् । षड्यन्त्रपूर्ण तरिकाबाट क्रान्तिकारी पार्टी निर्माण हुन सक्दैन । उनीहरू अहिले पनि खुल्ला नामले आउन सकिरहेका छैनन् । त्यसको कारण के हो भने छद्म रूपमा लगाएका आरोप प्रमाणित गरिरहनुपरेन । पार्टीएकतापछि एकताकेन्द–मसाललाई प्रकाशले माओवादीमा लैजान योजनाबद्ध तरिकाले काम गरेको प्रष्ट भएपछि पूर्व मसालले पार्टीको क्रान्तिकारी धारलाई जोगाउन पार्टीसँग ‘न सम्बन्ध न सम्बन्ध विच्छेदको नीति’ अपनाउने ऐतिहासिक निर्णय गरेको थियो । त्यही नीतिका आधारमा पार्टीभित्र रहेका माओवादीपरस्त तत्त्वका विरुद्ध सङ्घर्ष चलेको थियो । त्यही सङ्घर्षले पार्टीको क्रान्तिकारी सिद्धान्तको रक्षा गर्नुका साथै नेकपा (मसाल) लाई पुनर्गठन ग-यो । यो सङ्घर्ष कुनै छद्मनामबाट षड्यन्त्रपूर्ण तरिकाले गरिएको थिएन ।

सबैलाई थाहा भएको कुरा हो कि ‘न सम्बन्ध न सम्बन्ध विच्छेदको नीति’ सार्वजनिक भएको थियो र त्यस आधारमा खुल्ला सङ्घर्ष सञ्चालन भएको थियो । दुनियाँका सबै क्रान्तिकारी षड्यन्त्रपूर्ण तरिकाबाट पार्टी निर्माण गर्ने र षड्यन्त्रपूर्ण गतिविधिलाई अस्वीकार गर्दै आएका छन् । नेकपा (मसाल) को इतिहासले पनि यो कुरालाई स्पष्ट पारेको छ । छद्मभेषीले षड्यन्त्र र जालझेललाई क्रान्तिकारी पार्टी निर्माणको आधार बनाएको देखिन्छ । यसबाट के प्रष्ट हुन्छ भने छद्मभेषीलाई कुनै क्रान्तिकारी पार्टी निर्माण गर्नु छैन । यसबाट यो पनि स्पष्ट हुन्छ कि नेकपा (मसाल) लाई ध्वस्त बनाउनु नै छद्मभेषीको एकसूत्रीय मिसन हो ।

९. छद्मभेषीहरुले बारम्बार मसाल दक्षिणपन्थी भएको आरोप लगाएका छन् । पार्टीले दक्षिणपन्थी नीति लिएमा के गर्ने ? संसारभरका क्रान्तिकारीहरुले अपनाउदै आएको तरिका केहो भने, प्रथमः अन्तरसंघर्षद्धारा क्रान्तिकारी नीति पुर्नस्थापना गर्ने । दोस्रो, त्यसो गर्न सम्भव भएन भने विद्रोह गर्ने र पार्टी पुर्नगठन गर्ने । छद्मभेषीहरुले यी दुबै तरिका अपनाउन तयार देखिदैनन् । प्रथम तरिका अर्थात अन्तरसंघर्षको माध्यमबाट अगाडि जानकालागि पहिलो, पार्टी अनुशासनको पालना गर्नुपर्छ । दोस्रो, महाधिवेशनले पारित गरेको नीतिलाई मान्नु पर्छ ।

पार्टीले गरेका निर्णय र निर्देशनलाई स्वीकार गर्नु पर्छ र पालना गर्नु पर्छ । छद्मभेषीहरुको गतिविधि हेर्दा उनीहरुले कुनै अन्तरसंघर्ष गरिरहेका छैनन्, गरिरहेका छन् भने त्यो हो ध्वंश । उनीहरुले भन्दै आएको अन्तरसंघर्ष इमान्दार कार्यकर्ताहरुलाई भ्रम दिन प्रयोग गरिएको शव्दजाल मात्र हो । दोस्रो तरिका अर्थात विद्रोहको तरिका पनि उनीहरु अपनाउन तयार छैनन् । त्यसैको परिणाम उनीहरु एक बर्षदेखि छद्मभेषीको रुपमा षडयन्त्रपूर्ण गतिविधि अपनाइरहेका छन् । वास्तवमा सत्य यो हो कि नत उनीहरुलाई अन्तरसंघर्ष गर्नु छ, नत क्रान्तिकारी सिद्धान्त पुर्नस्थापना गर्नु छ, नत पार्टी बनाउनु नै छ । यसबाट यो पनि स्पष्ट हुन्छ की, नेकपा (मसाल)लाई ध्वस्त बनाउनु नै छद्मभेषीहरुको एक सुत्रीय मिसन हो ।

१०. छद्मभेषीहरुले झुट्टा र भ्रामक कुरा प्रचार गर्न न्वारनदेखिको बल लगाएका छन् । यसो गरेर उनीहरुको पार्टी र नेतृत्वको वदनाम गर्ने, आम जनतामा भ्रम छर्ने, कार्यकर्ताहरुलाई निरास बनाउने र अन्ततःकुनै राजनैतिक भूमिका निर्वाह गर्न असमर्थ पार्टीको रुपमा पतन गराउने उदेश्य रहेको देखिन्छ । त्यसकालागि उनीहरुले काल्पनीक काहानीहरु बनाएर प्रचार गरिरहेका छन् । उनीहरुले का. जलजलाको हत्यामा मोहनविक्रमको हात रहेको भनेर अत्यन्त घटीया आरोप समेत लगाउन पुगेका छन् । जबकी सबैलाई थाहा भएको कुरा होकी का. जलजलाको दिल्लीमा बस दुर्घटनामा मृत्यु भएको थियो । उनको मृत्युबाट सबै भन्दा दुःखी यदि कुनै व्यक्ति भएको थियो भने त्यो का. मोहनविक्रम हुनुहुन्थ्यो ।

आफ्नो प्रिय व्यक्तिको मुत्युसँग नाम जोडेर का. मोहनविक्रम सिंहलाई बदनाम गर्न असफल प्रयत्नमात्र भएको छैन कि उहाँलाई थप पीडा दिन खोजिएको छ । पार्टीमा भ्रष्टाचार गरेको, पार्टीको पैसाबाट घर घडेरी जोडेको, विभिन्न व्यक्तिहरुको मृत्युमा सामेल भएको, अन्य दलहरुसंग रकम लिएको, महिला कामरेडहरुसंग अनैतिक व्यवहार गरेको जस्ता दर्जनौ निम्नस्तरका निराधार र कपोलकल्पीत आरोपहरु लगाईएको छ । आरोप लगाउदै जाँदा उनीहरु यति तलसम्म गिर्न सक्छन्की, एउटा लेखमा उनीहरुले युगदर्शनमा प्रकाशित मेरो लेखलाई मोहनविक्रम सिंहले सुरेश थापाको नाममा लेख छपाएको भन्नसम्म भ्याएका छन् ।

यो एउटा उदाहरणबाट पनि प्रष्ट हुन्छ कि उनीहरुका आरोपहरु कति निराधार, कपोलकल्पीत, मनगढन्ते र निम्नस्तरका छन् । यी आरोपहरुलाई हेर्दा छद्मभेषीहरुको वैचारिक, साँस्कृतिक र चारित्रीकस्तर अत्यन्तै निम्न भएको बुझ्न सकिन्छ । उनीहरुका समग्र आरोपहरुलाई हेर्दा कम्युनिष्ट नैतिकताको कुरा त धेरै टाढाको कुरा भयो, सामान्य वुर्जुवा वा मानवीय नैतिकता समेत गुमाएको देखिन्छ । मोहनविक्रमको कथित नैतिकताको कुरा गर्दा उनीहरु आफूहरुले निम्नस्तरको अनैतिक कार्य गरिरहेको विर्सिरहेका छन् । यसप्रकारका निम्नस्तरका अनैतिक व्यक्तिहरुले क्रान्तिकारी सिद्धान्त र कम्युनिष्ट पार्टी निर्माणका लागि मसालको दक्षिणपंथी लाइनका विरुद्ध गरेको भनिएको कथित संघर्ष हास्यादपद र मजाकको विषयमात्र बन्न गएको छ ।

११. कुनै पनि वस्तुको विनासका लागि उसको आन्तरिक पक्षको निर्णायक भूमिका रहन्छ । पार्टीका लागि पनि त्यही कुरा सत्य हो । सिद्धान्त र राजनीति सही हुँदासम्म दुनियाँका कुनै पनि शक्तिको चाहना वा इच्छाले पार्टी समाप्त हुने होइन । कसैको गालीगलौज र सत्तोसरापले पार्टी समाप्त हुने भए नेकपा (मसाल) को अस्तित्व दशकौँ अगाडि नै समाप्त भइसक्ने थियो । मसाललाई समाप्त पार्न इतिहासले आफूहरूलाई ‘जिम्मेवारी’ दिएको बताउनेको अस्थित्व अहिले कहाँ छ ? मोहनविक्रमलाई गालीगलौज र चरित्रहत्या गरेर नथाक्नेहरू अहिले उनीहरू इतिहासको कुन पानामा हराएका छन् ? नेकपा (मसाल) लाई दक्षिणपन्थी संशोधनवादी भनेर आरोप लगाउने अहिले उनीहरू कुन ठाउँमा छन् ? सबैलाई थाहा छ । छद्मभेषीको षड्यन्त्र, विरोध, गालीगलौज, चरित्रहत्या, चिच्च्याहट वा रुवावासीले नेकपा (मसाल) को गति रोकिने छैन । इतिहासमा सबैको जस्तै मसालको अस्तित्व समाप्त पार्ने छद्मभेषीको चाहना पनि पूरा नहुने निश्चित छ । नेकपा (मसाल) को गौरवपूर्ण क्रान्तिकारी इतिहास निरन्तर अगाडि बढिरहने छ ।