महेश रिजाल, भालुबाङ (दाङ) ।
‘जिजुबाजे पुर्खादेखि आफूसमेतले डुङ्गा खियाउँदा खियाउँदै जिन्दगी गइसके तर पनि हाम्रो वेदना उस्ताउस्तै हो’ यो भनाइ हो राजपुर गाउँपालिका वडा नं. ७ हाटबास निवासी स्थानीय ६० वर्षीय यमबहादुर कुमालको ।
उहाँले पनि जिजुबाजे पुर्खादेखि त्यही पेसा अपनाउँदै करिब ४५ वर्ष बिताइसक्नुभयो ।
त्यसैगरी अर्का डुङ्गा व्यवसायी मनिनाथ कँवरको पनि यही भनाइ छ ।
देउखुरीमा डुङ्गा खियाउँदै पुराना दिनको सम्झना गर्दै उहाँ भन्नुहुन्छ– रात पनि भनेनौँ, दिन पनि भनेनौँ । हामीले डुङ्गा तरेर आवतजावत गर्ने यात्रुलाई कसरी सुरक्षित नदी पार गराउने भनेर चिन्ता मात्र गरिरह्यौ । गत वर्ष हाम्रो गाउँ सखाप हुने गरी वैशाख १६ गते वनडढेलो फैलिएर गाउँ नै सखाप पारेको थियो ।’
त्यो दिन सम्झदा उहा भक्कानिनुहुन्छ तर अहिले नेपाल सरकारले झोलुङ्गे पुलनिर्माणको कार्य अगाडि बढाउदा बल्ल अब हामीलाई सरकार भएको महसुस भइरहेको छ भने अझै झोलुङ्गे पुलको सपना अधुरो रहेने पो हो कि भनेर शङ्का लागेको छ ।
जे होस्, झोलुङ्गे पुल बन्दै गर्दा केही राहत महसुस भएको छ । अब त हाम्रो झोलुङ्गे पुल तर्न पाइन्छ कि भन्ने लागेको छ ।
त्यसैगरी, राजपुर ७ हाटबासकै दामोदर भण्डारी पनि झोलुङ्गे पुल बन्न लागेको असाध्यै खुसी हुनुहुन्छ ।
राजपुर गाउँपालिका वडा नं. ७ हाटबास निवासी ४४ वर्षीय टेकबहादुर डाँगी पनि खुसीले गदगद हुनुहुन्छ ।
सोही स्थानका ४४ वर्षीय इन्द्रबहादुर वली पनि उक्त पुल बन्ने निश्चित भएपछि अब यही वर्षाको समयमा मात्रै तर्न पर्ने हुन्छ कि भनेर ढुक्क हुनुहुन्छ ।
त्यसैगरी कृष्णनाथ कँवरको भनाइमा आफू विदेशमा भएको समयमा हाम्रो गाउँमा गत वर्ष वनडढेलो लागेर गाउँ नै सखाप भएको थियो ।
त्यहाँको दृश्य घरआँगनमै बसेर घर परिवारले जानकारी गराउनुभएको थियो । त्यो दुखान्त घटना स्मरण गर्दै उहाँले सम्झना गर्नुहुन्छ– ‘मान्छे बाँचेपछि भौतिक प्रगति आफै गर्छ भन्ने यो ज्वलन्त प्रमाण हो भनी उहाँ सम्झनुहुन्छ ।’
