विष्णु शर्मा ##

असहाय छौ नारी तिमी घरको काम गर्नू
पुरुषको सदावहार आज्ञाकारी बन्नू ।
घरको निर्णय उनै गर्छन् तिमी मौन बस्नू
क्रियान्वयन गर्न भने सदा कम्मर कस्नू ।।

परिवारलाइ खुसी राख्नू तिमी गम्भीर बन्नू
बाङ्गाटिङ्गा वचन मानी हजुर हजुर भन्नू ।
तिम्रा सपनाको घाँटी रेट्नु अरूका साकार पार्नू
अरूका भावनाको कदर गर्नू तिम्रा भावना मार्नू ।।

मार्ग लिनू आदर्शवादी भौतिकवादी नलिनू
छोरीलाई अनपढै राख्नू शिक्षा कदाचित् नदिन् ।
दिमागमा ताल्चा ठोक्नू बस्नू कान खोली
आज धर्म गरिराख फल मिल्छ भोलि ।।

जैविक उत्तराधिकारी छोरालाई नै मान्नू
छोरी पराइको नासो हुन् यत्ति कुरा जान्नू ।
पैतृक सम्पत्ति पनि छोरालाई नै दिनू
छोरीलाई डाँडा कटाई चाडै मुक्ति लिनू ।।

सामन्ती पाठशालाले यस्ता शिक्षा दिन्छ
चुप लागे हाम्रा हक सबै उसले लिन्छ ।
बोल्न दिन्न आज पनि शिर ठाडो पारी
जनसङ्ख्यामा छौँ नारी आधाभन्दा बढी ।।

सामान्तवाद गयो भन्छन् संस्कार जीवित छ
महिला अधिकार आयो, कागजमा सीमित छ ।
कागजको अधिकारलाई हिँडाउन अब
सङ्गठित बन्नुपर्‍यो दिदीबहिनी सब ।।

लोकतन्त्र ल्याउन भनी हामी पनि लड्यौँ
गाउँ गाउँ बस्तीबाट सबै अघि बढ्यौँ ।
फल खाँदा सधैँ किनारा हाम्लाई नै लाउँछन्
महिलाहरूको कोटामा नि पुरुष नै आउँछन् ।।

हक मिल्दैन एक्लो बनी समूहमा हिँडौँ
हाम्रो भलो कसले गर्छ सङ्गठन चिनौँ ।
यो व्यवस्थामा पूर्ण मुक्ति हुने छैन हाम्रो
परिवर्तनशील सङ्गठन हाम्रा लागि राम्रो ।।

सही सङ्घमा सामिल भई बौद्विक स्टर उठाऊँ
सामन्ती संस्कारलाई अब सात डाडा कटाऊँ ।
नियम अब बन्नुपर्छ सबका हक छुने
समतामूलक कानुन सबको हितमा हुने ।।