डा. गोविन्दप्रसाद आचार्य ##
कलाको सागर उर्लेर आयो धर्तीलार्ई भिजायो ।
उद्देश्य उर्ली आकाशमाथि चन्द्रमा भिजायो ।।
मूर्छाको मानव कलाको तातो हृदय ब्युँझायो ।
चिडिया पनि चेतना गायो बिहानी बोलायो ।।

कल्पनाभित्र सत्यले बोल्छ बनेको बिग्रेको ।
मानिस थियो शून्यमा थियो हृदय निख्रेको ।।
संसार बोल्दा नबोली बस्यो नेपाली जातिले ।
कुल्चेर हिँड्दा सहेर बस्यो नेपाली छातीले ।।

त्यै पीडा गाउँदै देखेर लेख्यो त्यो महाकविले ।
चेतना रोपी उकेरा लाईो त्यो महाकविले ।।
संसारको मर्म क्या छिटो देख्ने रविका लोचन ।
गाइनेको भाका गाएर भन्थ्यो कायर नबन ।।

त्यो जहाँ छुन्थ्यो मानिस चिसो जाडोले खाएको ।
मान्छेको जीवन बिउँझिन्छ भन्दै पिरती लाएको ।।
असह्य पीडा सुस्तरी छोयो चेतना तातोले ।
मानिस थियो थिएन मन खाएको सातोले ।।

डरलाग्दो सातो सत्ताको थियो दमनले खाएको ।
दमनको कुहिरो लागेर संसार घामले हारेको ।।
घामले हार्यो मानिसलाई ठहरै मारेको ।
कविता रस पिलाईकन जगाई हिँडेको ।।

भत्केको देश देखेर लेख्यो भत्केका कविता ।
भत्केका छैनन् जीवन छ त्यहाँ सृजना सविता ।।
सभ्यता चिसो परेका सत्ता युगले सहन्न ।
घामका सामु शीतको सत्ता त्यो सुक्छ रहन्न ।।

संसार हेर्छन् मन्द छ मान्छे बन्द छ दिमाग ।
त्यो बोल्नुपर्छ त्यो खुल्नुपर्छ जाग हे नभाग ।।
नछोड धर्ती नतोड माया मानिस बिउँझिन्छ ।
सृजनाभन्दा संसारमा राम्रो भन खै के हुन्छ ।।

महाकविले मानिस भेट्यो आँशुको रहमा ।
चिसो छ किन ढुक्ढुकी चल्छ मानवको छातीमा ।।
मानिसभित्र जङ्गली रूप नहुनुपर्ने हो ।
मान्छेको छाती टेक्नुमा मजा नमान्नुपर्ने हो ।।

प्राचीन चिह्न त्यो बाटो हिँड्यो त्यहीँ छ अन्धकार ।
ढुङ्गा फोर्नेका कविता लेख्यो क्या छ है व्यभिचार ।।
प्राचीन हेर्यो आशाका जुन टिप्नलार्ई सकेन ।
चिच्याउन थाल्यो विद्रोह बोल्यो नडाकी भएन ।।

विद्रोह घोल्यो सुस्तरी बोल्यो ती रात चिर्नलार्ई ।
त्यो चिसो मानव ब्युँझाउनु थियो सुस्केरा मेट्नलार्ई ।।
सुतेको मानव ब्युँझाउनु थियो सुतेर भएन ।
हुर्केको थियो तापेर घाम उठेको थिएन ।।

संसार जान्यो र रस तान्यो पिएर सकिन्न ।
कायर भन्छन् ओइलिन्छ जीवन स्वीकार हुँदैन ।।
छायाको मान्छे मायामा आऊ चिसोमा नबस ।
हारेर हैन जितेर बाँच खरानी नघस ।।

महाकविले प्राचीन सुन्दर कलामा देखेका ।
हिजोको आभा आजको भाव मिसाउन खोजेका ।।
प्राचीन चिनो त्यो उच्च कला आजलार्ई दिएका ।
त्यो कलाभित्र मानवको पीडा गरिबी गाएका ।।

संसारमा घाम विद्रोह लाउँछ रहन्न अन्धकार ।
अन्धकारभित्र बौरेर बाँच्यो संसारमा व्यभिचार ।।
गरिब मान्छे मानिस हैन भनेर छरियो ।
भाग्यको भूतले लुटेको कर्म भनेर ठगियो ।।

मानिस दुईटा हुँदैन यहाँ धूर्तले बनाए ।
महाकविका कविता आगो विद्रोह जगाए ।।
संसारका कुनाकन्दरा पढ्दै अक्षरमा ब्युँझाए ।
अक्षर नास हुँदैन चेत कविता सिर्जाए ।।

कविता चेत सविता ल्याउँछ सभ्यता बौरिन्छ ।
सुतेको मानव जुरुक्क उठ्छ व्यभिचार निख्रिन्छ ।।
महाकविका कविता ताजा बमको तागत छ ।
विद्रोह भन्छ धनीको धनमा गरिबको रगत छ ।।

संसारको ज्योति विद्रोेह कैलै हुँदैन पुरानो ।
विद्रोह यदि पुरानो भए संसारै बिरानो ।।
मानिस कहाँ सक्छ र बस्न मान्छेको शोषणमा ।
त्यो आगो बन्छ सल्केर जागी जाई लाग्छ निखारमा ।।

महाकविले झारपात लेख्यो कविता ठगेर ।
दिमागबाट संसार हेर्ने चेतना निख्रेर ।।
पागल भन्थे पागलहरू डाहले जलेका ।
निन्दाको चर्को झटारो हान्थे तागत मरेका ।।

सुस्केरा हाली आगोको ज्वाला अन्याय खरानी ।
खरानी नास आसाको जीवन संसार जवानी ।।
पागल भन्ने पग्लेर गए माटोमा देखिन्न ।
महाकविका कविता लाली मेटेर मेटिन्न ।।

सृजना बाढी अन्याय झाडी सर्प बास नराख ।
डसेका सत्ता रगतका सम्राट विषका साँप नराख ।।
महाकविले विद्रोह बोले कविता लालीमा ।
नझरी जाने नओइली जाने सृजना डालीमा ।।

चेतना हाल साँपलार्ई फाल रगतमा पल्केका ।
देशको हत्या गरेका धूर्त लुटेरा पल्केका ।।
मानवभित्र सृजना चेत मागेको कला धुन ।
आनन्द सुन विद्रोह ताजा त्यहीँ छ तागत धुन ।।

मानिस जाग विद्रोह बाजा बजेको सुनेर ।
कविले गाए घाँसीका गीत मर्मलाई बुझेर ।।
पग्लेका पागल जमेर अग्ला जाग हे जमाना ।
यो हैन रहर युगको ठहर उल्ट्याउने चाहना ।।

धर्तीको क्रन्दन गाउँदै कवि कविता लयमा ।
सुन्दर संसार भयमा गयो छ पिर चिन्तामा ।।
सत्यको कवि पागल बन्छ ठगको दर्शनमा ।
ठगको दर्शन अँधेरो छरी रमाउने चाहना ।।

बिलासको नसा ठगले पिए सत्यलाई पागल ।
सत्यको कवि कविता रसमा जीवन निहाल ।।
सत्यको कवि मान्छेको बेहाल हेरेर बस्दैन ।
पागल भन्ने पग्लेर गए सत्यले हारेन ।।

कविको कलम पीडाका मलम मानवता गाएको ।
मानवता गाउँदै विद्रोह रसमा रचना भरेको ।।
महाकविको क्या मिठो कला सत्यमा मुछेको ।
मानिस हेर्ने रहर उसको पसिना पुछेको ।।

झुसिलकिरा झुसले टम्म झुसमै बिलाउने ।
पग्लेका पागल समान हुन्छन् झुस भई बिझाउने ।।
खिर्राका दाउरा विषालु धुवाँ संसारै विषको ।
पग्लेका पागल देशका विष दर्शन विषको ।।

महाकविले उल्टो संसार सुल्ट्याउन लेखेका ।
सत्ताको रगत रसमा जुका पौडेको देखेका ।।
कविता सुन्दर कोमल कला फुलेका कानुन ।
महाकविका भावना उच्च युगका मुहान ।।

त्यहीँ छ खेत त्यहीँ छ बारी सृजना फलेको ।
पागल भन्ने पग्लेकाहरू देखेर जलेको ।।
महाकविको तागत तोड्ने कसको छ तागत ।
पागल किर्नो पोटिलो मोटो खाएर रगत ।।

महाकविले कविताभित्र संसार उठायो ।
नबर्सा चर्को खडेरी छैन सृजना जगायो ।।
अधिनबाट मुक्तिको चेत मारेर मर्दैन ।
चन्द्रमा ताक्ने सृजना शक्ति ओइलाई झर्दैन ।।

क्या कष्ट थियो उखेली दियो बोलेर गलायो ।
कवितालाई तरबार दियो वीरले समायो ।।
कलमको चुच्चो तरबारको धार आँखाको तिलमिल ।
कलम जागे लाग्दैन केही हुँदैन विफल ।।

पसिना लुट्न मानिस रुखो हृदय मरेको ।
वीरले संसार जितेको हुन्छ कहाँ छ हारेको ।।
लक्ष्यको मूल सुकेको मान्छे कामको हुँदैन ।
तनको रगत खाई बाँच्ने किर्नो प्रियको हुँदैन ।।

महाकविले जीवन गाए आशा धुन ब्युँझाए ।
नताप जाडो ताप है घाम सृजना उदाए ।।
महाकविले जीवनका ज्योति कविता बालेथे ।
सुस्केराभित्र चम्किलो जीवन सृजना हालेथे ।।