विष्णु शर्मा ##
भाइ परदेश गा’को वर्षौं भयो,
आएन फर्केर ।
रमाइलो गर्दै तिहार आउँदा,
रुन्छ मन धर्केर ।।

आँगनी डिलमा सयपत्री रोप्छु,
तिहारलाई भनेर ।
आउदैन भाइ सयपत्री सुकी,
जाँदै छ झरेर ।।

सतरङ्गी टीका मुछेर बस्छु,
हर वर्ष तिहारमा ।
रङ्गाउन कहिल्यै पाउदिनँ मैले
त्यो भाइको निधारमा ।।

उपहार पनि लिएर आउछु,
बजारमा गएर ।
सधैँ मेरो तिहार जान्छ,
निराश भएर ।।

भाइका चाहना भुल्छु कि भनी,
कपीमा केर्दछु ।
तेलधारा लाउँदै ओखर फोर्दै,
दोबाटै हेर्दछु ।।

के आउन पाउथ्यो भौतारिँदै होला,
पराइको देशमा ।
गरिबले चाडपर्व मनाउने कैले ?
होला खै स्वदेशमा ।।

गाउँ र घरमा भइरहँदा,
तिहारको रमझम ।
जस्तै लाग्छ यो मेरो घर त,
भयो कि समसान ।।

गणतन्त्र त आयो देशमा,
रोजगार आएन ।
सर्वसाधारणले सुखको अनुभूति
गर्न पाएन ।।

गाउँ गाउँले पायो जनप्रतिनिधि,
पाएन विकास ।
परदेशीहरूका समस्या उनै,
भएन निकास ।।

जन्मैदेखि विदेशी नासो,
भनेर हुर्कने ।
नाबालक गएका भाइ वृद्ध भए,
कैले हो फर्कने ?

रोजगारभन्दा विदेश पठाउने,
भइरहन्छन् सम्झौता ।
छैनन् नी युवा गाउँ र घरमा,
शून्य छन् वनपाखा ।।

सिर्जनशील वर्ग विदेशी भूमि,
रङ्गाई बस्नी ।
देशको विकास गर्न कम्मर,
कसले हो कसनी ?

अप्ठ्यारो पर्दा गाउँ र घरमा,
गुहार कोसँग मागने ?
समय आयो परदेशी घरदेश,
फर्कन लाग्ने ।।

एउटा भाइ मात्र छैन विदेशमा,
लाखौँ छन् भाइहरू ।
स्वदेशमा सबले फर्केर हेरौँ,
शून्य छन् गाउँहरू ।।

सिङ्गो देश रोएको हुन्छ,
चाडपर्व आउँदा ।
हुनेखानेले चुङ्ग्याई चुङ्ग्याई,
चाडहरू मनाउँदा ।।

विदेश बसी रहेनछ बाबु हो,
समाधान घरको ।
आफ्नै देशमा नभा’को विदेश
हुँदैन भरको ।।

चाडबाड आउँछन् रम र झम,
पाउँदैनौँ छुट्टी नि।
अब त फर्कौं कति हो अझै,
विदेशमा घोटिनी ।।