इन्द्रकान्त शर्मा #
पर्वत फलेबासमा ग्रीन फलेबास र क्लिन फलेबासको नाउँमा चौतारीका वरपिपल, आँप, कटहर काटिन्थे । यसपालि ‘सतिसाल’ नै काटिएछ ।
नेपाल प्रेस डट कमको २०८२ मङ्सिर २९ गते २१:०३ बजेको एउटा लेखबाट त्यो कुरा थाहा लाग्यो । नेपाल प्रेसको उक्त राजनीतिक वैचारिक लेखमा भनिएको छ– “सतिसाल काटेर वन हरियो हुँदैन—यो सत्य राजनीतिमा पनि लागु हुन्छ ।”
सतिसाल काटेर बनाइएको वन हरियो नहुने भए पनि छाँटेर काटेको अर्थात् काटछाँट गरेर काटेको भए मौलाउला, फस्टाउला । वनमारा झार ठानेर सतिसाल काटिएको भए पछुतो पर्ने नै छ । हेर्दै जाऊँ ।
एमाले नामको सङ्गठन नेपालको इतिहासमा फ्याँकिएका झिँगाका मुन्टा, पसरएक मुसाका लिँड, डाडुएक कुकुरको छाद, चिम्टिएक सर्पका जिब्रा, गोडाचारेक भैँसीका किर्ना लसलस पिसेर बनाएको चटनीजस्तै आक थू: हुँदै गएको छ । किन यस्तो हुँदै गयो ? कुनै एक जना व्यक्ति “केपी बा” लाई देवत्वकरण गर्न खोजा यस्तो पाँडेपजनी हुँदै गएको त होइन ? एमाले देवतालाई पनि नचढ्ने ‘खोटो मोहर’ हुने त होइन ?
नेपाल प्रेस अनलाइन पत्रिकामा “एमाले महाधिवेशन र लोकतान्त्रिक आत्मामाथि परेको चोट” शीर्षकमा विकास लम्साल लेख्छन्– राजनीतिक दलहरू सत्ताप्राप्तिको साधन मात्र होइन, ती लोकतान्त्रिक अभ्यास, वैचारिक बहस र संस्थागत स्मृतिका संरचना हुन् तर जब कुनै दलभित्र निर्णय प्रक्रियामा सीमित व्यक्तिको नियन्त्रण, असहमतिको दमन र प्रतिनिधित्वको निषेध सामान्य अभ्यास बन्छ, तब त्यो दल बाहिर लोकतन्त्रको कुरा गरे पनि भित्र निरङ्कुशतन्त्रकै अभ्यास गरिरहेको हुन्छ । आज नेकपा (एमाले) यस्तै गम्भीर मोडमा उभिएको थियो, आसन्न महाधिवेशनको पूर्वसन्ध्यामा ।
उनी अगाडि भन्छन्– महाधिवेशन दलको सर्वोच्च निर्णयकारी निकाय हो, जहाँ नीति, नेतृत्व र भविष्यको दिशामाथि खुला बहस हुनुपर्छ तर पछिल्ला अभ्यासले महाधिवेशनलाई पूर्वनिर्धारित निर्णय अनुमोदन गर्ने औपचारिक समारोहमा झारिदिएको देखिन्छ ।
उनी फेरि भन्छन्– एमाले जनआन्दोलन, दमन, जोखिम र सङ्घर्षको इतिहास बोकेको दल हो तर आज त्यही इतिहास बोकेका, सङ्गठन उठाएका र कठिन समय झेलेका व्यक्तिलाई निर्णयप्रक्रियाबाट क्रमश: पन्छाइँदै लगिएको छ । यो केवल व्यक्तिविरोध होइन, यो सङ्गठनात्मक स्मृतिमाथिको आक्रमण हो । सतिसाल काटेर वन हरियो हुँदैन—यो सत्य राजनीतिमा पनि लागु हुन्छ ।”
