प्रदीप प्रधान ##
रोजिना मम्मीलाई भन्छिन– ‘भोलि मेरो बर्थडे होइन ? आजै बोलाउनुस् । आमा बुबा आउनैपर्छ । भोलिलाई बर्थडे केक र मिठाईहरू ल्याउनुपऱ्यो । कोठा मिलाउनुस् । मैले साथीहरू बोलाएको छु ।’
बिन्दुको अनुहार अनारका दानाजस्तै रातो भयो । मनका सबै भाग हल्लिँदै पहिरो गइरहेको थियो ।
‘रोजिना ! म छँदै छु नि ! मैले बर्थडे केक, मिठाई ल्याइदिइहाल्छु नि । आत्तिनुपर्दैन नानु ।’
बिन्दुको मनमा छोरीको बोलीले तातो राप दिइरह्यो ।
प्रेमविवाह गर्नु पनि गल्ती भयो । कलिलो उमेरमा बुद्धिले काम गरेन ।
‘विक्रमलाई मैले बोलाउनै सक्दिनँ । अदालतबाट छुट्टिनामा लिइसकेँ, अब कहिल्यै नभेट्ने र नबोल्ने भनेर । मलाई छोरी त घाँटीको पासो भयो ।
तिनले सिरानी हातमा राखेर एकोहोरो बोलिरही– ‘ममी ड्याडीलाई फोन गरेर बोलाउनुस् ।’
बिन्दु छोरीलाई भन्छे– ‘स्कुलको लुगा लगाऊ । म बोलाएर आउँछु ।’
ऊ छोरीलाई ढाँट्दै थिई ।
रोजिनालाई बुबाको नजिक युट्युबमा गीत गाएर नाच देखाउन मन छ । स्कुलमा नृत्यमा प्रथम भएको प्रमाणपत्र देखाउन मन छ । उसलाई लागिरहेछ, मेरो प्रमाणपत्र हेरेर ड्याडी कति खुसी हुनुहुन्छ ।
यता, बिन्दुलाई आफूले पाप गरेजस्तो अनुभव भइरहेको छ । ‘मैले आमा हुन मात्र जानेँ’ मनमा ती अतीतका कुरा सम्झेर मनलाई पगाल्न चाहँदिनन्– ‘अब त मलाई रोजिना अप्ठ्यारो पार्दै छे ।’
उनी मनमनै सोचिरहेकी छिन् ।
उनले’रोजिनालाई ड्याडी आउनुहुँदैन । डेडी अर्को मम्मी लिएर विदेश जानुभएको छ’ भनिन् ।
रोजिनाको अनुहार मलिन भयो ।
‘अब बर्थडे नमनाउने । केक पनि नल्याउनुस् । मिठाई पनि नल्याउनुस् ।’
सबै लुगा फुकालेर रोजिना बिस्तरामा पल्टी । धेरै बेरपछि उठाउँदा पनि उठ्दिनँ । तिनी अझैसम्म सुतिरहेकी छिन् ।
