पी.बी. घायल

ए प्रकृति ! कति निश्छल छौ तिमी ?
कति पवित्र हृदय छ तिम्रो
न त लोभ छ तिमीमा
न घमण्ड,नै छ, न त रिसराग नै छ।

धर्ती तिम्रो मेरुदण्ड, समुद्र तिम्रो आँखा न हो
पानी तिम्रो आँशु, टिलपिल गरिरहन्छ तिम्रो आँखामा
त्यहहीभित्र लाखौँ जीव आफ्नो जिन्दगी बाँचिरहेका छन्
सधैँ शान्त रहन खोज्दाखोज्दै
छचल्किएर बाहिर आउँछ कहिलेकाँहि
जब तिमीलाई पीडा असह्य हुन्छ,
जब रोपिन्छ भाला तिम्रो छातीमा
जब कोट्याइदिन्छन् तिम्रो आलो घाउ ।

कति निस्वार्थ छ तिम्रो भावना
सबैलाई एकैनास
बाँडिरहेका छौ जीवन
न धनी भन्छौ न त गरिब नै
न सानो भन्छौ न त ठुलो नै
तिम्रो श्वास फेरेर नै
बाँचिरहेका छौँ यहाँ असङ्ख्य प्राणी
बिताइरहेका छौ आआफ्नो जीवन ।

कहिलेकाहिँ चल्ने हुरीबतास
आक्रोश हैन तिम्रो
त्यो त केवल तिम्रो सुस्केरा मात्र हो
जब तिम्रो घाउ झन् झन् बल्झिन थाल्छ
जब आफ्नाले नै घोच्दछन् त्यही घाउमा
नसकेर सम्हाल्न आफ्नो वेदनाहरू
थकित मुद्रामा तिम्रो ओठबाट निस्किएको
सुस्केराको एक लहरा न हो ।

जन्म लिन पाए मैले
तिम्रो त्यो स्नेही काखमा
मलाई जीवन मात्र हैन तिमीले
अनगिन्ति प्रसवपीडा सहेर
जन्माउने हुर्काउने आमा दियौ
मेरो खुसी किन्नक लागि
आफ्ना खुसीहरू लत्याएर
परदेशिएका मेरा पिता दियौ ।

कहिलेकाहिँ घामले, चिरिस्स मेरो शरीर पोल्दा
म गाली गर्ने गर्छु तिमीलाई
यसमा पनि त तिम्रो के दोष ?
म ढाक्न खोज्दै छु आफ्ना गल्ती
आखिर आगो मैले नै सल्काएको
लहलह लहराउने तिम्रो केशमा
हामी आफै भुसुना हौँ तिम्रो शिरका
केश जलाएर छहारी खोजिरहेका ।

एकापसमा लड्दै छौँ भुसुनाहरू
ढाडे बन्नु छ यहाँ कोहीलाई
नासेर तिम्रा अङ्ग अङ्गहरू
जिउने रहरमा बिलासी जीवन
लुछ्दै छौँ तिम्रो मासुहरू
मिठो मिठो भाग खोज्दै खोज्दै
मलाई त केवल तिम्रो छ चिन्ता
कतै सकिन्छ कि तिम्रो आयु ?