क्षितिजा राहादी मगर

आशाका त्यान्द्रा समाएर
विश्वासको भर्‍याङ चढ्न
कठिन हुँदोरहेछ बेस्सरी
आँसुका ढिक्का पिएर
मन बुझाउन कहाँ सजिलो रै’छ र
परदेश हिँडेका लाम देखेर
देशसँग सोध्ने प्रश्नै छैन
कहाँ पुग्दा रहेछन्
अभावका खडेरी ?
हालेर मल र जल
सबै नहुर्किदा रहेछन् बिरुवा
ढाकेर डोकामा
सबै नजोगिने रहेछन् चल्ला
सुकाएर बिस्कुन
उठाउन नसकिदो रहेछ सबै
आखिर देश सम्झिएर रोएका परदेशी
देशमै बसेर परदेश जान नपाएका मन
मन बुझाउने मन
तन तान्ने मन
धन कमाउने मन
फरक फरक रहेछन्
ओरालो लाग्दै गर्दा
उकालो चढ्दै गर्दा
कहाँ होला मिलन ?
आखिर नदी किनार हामी
बग्दैछ, मनको फाँटमा बगर बनेर