मेरो देशमा
सत्ता भनेको सर्कस रहेछ,
मन्त्री जोकर,
जनता दर्शक—
टिकट चाहिँ कर तिरेरै।
संविधानको किताब मोटो छ,
तर जनताका पेट पातला छन्,
नेताका भाषण लामो छ,
तर जनताको आयु छोटो छ।
यहाँ गरिब हुनु अपराध हो,
धनी हुनु प्रमाण—
सबै कुरा मिलेको
लोकतान्त्रिक प्रमाणपत्र।
सांसदज्यू भन्छन्ः “सबै ठीक छ”
कुर्सी ठीक छ,
गाडी ठीक छ,
बंगलो ठीक छ—
देशचाहिँ परीक्षणमै छ।
चुनाव आउँदा जनता भगवान्,
चुनाव सकिँदा भगवान् पनि
लाइनमा उभिनुपर्ने मान्छे।
भ्रष्टाचार यहाँ रोग होइन,
परम्परा हो,
पुस्तान्तरण हुने
राजनीतिक संस्कार हो।
न्याय अन्धो छैन यहाँ,
उसले आँखा खोलेको छ—
तर नोट देखेपछि मात्र।
राष्ट्रवाद भाषणमा चर्को छ,
सीमामा कमजोर छ,
देश बेचेर
देश बचाएको अभिनय छ।
यो देश चलिरहेको छ
नेताका झोलामा,
रोकिँदैन
जबसम्म जनता
आफ्नो विवेक झोलाबाट
बाहिर निकाल्दैन।
त्यसदिन
सर्कस बन्द हुनेछ,
जोकर भाग्नेछन्,
र जनता
पहिलो पटक
मालिकजस्तो देखिनेछन्।
