छोरा तिमी जन्मदा घरमा हर्ष छाउँछ
जस्तै चैत्रको खडेरीमा वर्षा आउँछ ।
तिमी पनि नौ महिना नै पेटमा रहन्छौ
छोरी जस्तै एक बर्षमा हिड्ने हुन्छौं ।
छोरीलाई जसरी तिमीलाई पनि हुर्काउँछौँ
हौसला बढाउन तिमीलाई पनि फुर्काउछौँ ।
जति जति तिम्रो उमेर बढ्दै जान्छ,
समाजले छोराले यस्तो गर्नुपर्छ भन्दै जान्छ ।
छोरा तिमी त बहादुर हौ रुनु हुँदैन
जस्तै पिर परेपनि कमजोर हुनुहुदैन ।
छोरा तिम्रा आँसु आँखा भित्रै राख्नु पर्छ
जीबनको गाडी सधै एकैनासले हाक्नुपर्छ ।
गुनासो भन्ने कुरा त तिम्रो डिस्नेरीमा छदैछैन
मायाको स्पर्श तिम्रो लागि बनेको हुँदैहैन ।
तर तिमीले सबैलाई सदाबहार माया दिनुपर्छ
गर्मीमा छाता बनी आफ्नालाई छाया दिनुपर्छ।
आफ्नाको भोकोपेट भर्न आहारा बन्नुपर्छ
हरदम परिवार र समाजको सहारा बन्नुपर्छ ।
परिवारको नाङ्गो आङको कपडा बन्नुपर्छ
बालबच्चाको पूरा गराउने सपना बन्नुपर्छ ।
सबैको निम्ति सुरक्षित राम्रो ओत बन्नुपर्छ
सम्पुर्णका माग पूरा गर्ने बनिबनाउ स्रोत बन्नुपर्छ।
परिबारलाई पहरेदार बनी सुरक्षा दिनुपर्छ
उनीहरुमाथि हुने आक्रमण तिमीले लिनुपर्छ।
कोही छोरीहरू रुखा देखे छोराको उदाहरण दिइन्छ
समाजमा उनको आत्मलाई ढुङ्गा सरि लिइन्छ।
तर छोरा पनि पिरमा एकान्तमा बसी रोएको देखे
आशुका भेलले सिरानी सिरक धोएको देखे।
उनी रुखो होइनन् यस्तो त बनाइएको हो
उनले नचाहँदा पनि बहादुरीको छाप लगाइएको हो
पिडाले छट्पटिएर बिसाउने ठाउँ खोज्छन्
कहि चाहारा नपाएर दुर्ब्यसनको बाटो रोज्छन् ।
कहलिन्छन् उनी गजडी र जड्याको नामबाट
चिन्तित हुन्छन् सबै यो उनको कामबाट ।
कहिलेसम्म उनी निर्जिब मेसिन सरि बन्ने ?
अबत हिम्मत गरौँ म पनि सजिब प्राणी हो भन्ने।
किन बुझ्दैन समाजले उनको पनि मन हुन्छ भनेर?
रुखा बचनले उनको पनि अन्तरमन रुन्छ भनेर ।
उनलाई पनि आफ्नाहरूको माया चाहिन्छ
उनी सजिब हुन् गर्मीमा सितल छाया चाहिन्छ।
सबैले आ–आफ्ना अधिकार मागेको देखिन्छ
छोरीको दुःख र बेदना बारे इतिहास लेखिन्छ ।
तर छोराको त्याग र बलिदानको चर्चा देखिदैन
उ भित्र भित्र पिडाले बिमार परेको कहि लेखिदैन।
पीडा देखाउनु भनेको कमजोर बन्नु होइन
उनलाई भित्र भित्र मार्ने कसैलाई हक छैन।
सधै धुरी बन्ने उनी आफ्नो लागि पनि बोल्नुपर्छ
मनमा भएका गुनासाहरु आफन्तसँग खोल्नुपर्छ।
सबैलाई बुझाउनु छ उनको पनि मन हुन्छ भनी
साहस गरी कुरा राखे मिल्छ न्याय गनी गनी ।
