ईरानराई ##

सहरलाई मैले नमस्कार गरेँ
भेट गर्न पाएकोमा
कृतज्ञता चढाएँ शिर निहुराएर
नदेखे जस्तो गजक्क पर्‍यो सहर

चिल्ला र आरामदायी गाडीहरू थिए त्यहाँ
कुनै उग्राइरहेका
कुनै निरुद्देश्य सलबलाइरहेका
कुनै हतारले दौडिरहेका
तर मैले यात्रा गर्ने कुनै गाडी थिएन

बाटाभरि, गल्लीभरि खानेकुराहरू
लोभिएका थिए मसँग
मप्रति भोकाएका थिए ती
म भने उल्टै भोकै, तिर्खै
भागिरहेँ उनीहरूको आँखा छल्दै

पसलभरि, हिँडुवापसलेका हातहातमा
पल्टिरहेका थिए जुत्ताचप्पलहरू
नाच्दै आकर्षित गरिरहेका थिए लत्ताकपडाहरू
टालेको सर्ट र नोक उध्रिएको जुत्ताहरूले
तर्साइरहेँ तिनीहरूलाई परैबाट

चिटिक्कका अग्ला अग्ला महलहरू
हेर्दै मात्रै पनि हप्काए मलाई तिनीहरूले
मैले बास पाइनँ
काटिरहेको छु रात रुझ्दै रुझ्दै
पिपलको बोटमुनि

मन्दिर, बाग, सडक सर्वत्र
मान्छे जस्तै देखिने
निर्वस्त्र मान्छेहरू देखेँ
निर्लज्ज मान्छेहरू भेटेँ
कतिले ठेलेर गलहत्याए
भिडबाट नालीतिर
तर बोलाएनन् कसैले
सोधेनन् कसैले –
मेरो हालत
मेरो इच्छा
मेरो गन्तव्य

त्यहाँ म एक्लो थिएँ
खर्चविहीन एउटा दुर्गम गाउँ ।

२०८१ साउन ४ गते शुक्रवार
सयपत्री होटल, तिलगङ्गा, काठमाडौँ